DE ÜTRECHTSCHE VACANTIE-GÜRSUS VaN 1902. 
273 
zaamheid , die geen plaats laat voor streven naar meer en beter. 
Neen, zegt goethe, volhard bij uw geloof, dat ook het onbegrijpelyke 
voor ontraadseling vatbaar is, of gij doodt den onderzoeker. 
»Der Forscher muss bei dem Glauben verharren , dass das Unbe- 
greifliche begreiflich sei ; er würde sonst nicht forschen”. 
Door deze gedachte geleid en voortgestuwd door hun innerlijken 
drang naar kennis , naar steeds meer licht , volbrengen onze onder- 
zoekers hunne levenstaak , geduldig verbeidend de vruchten en 
waardig dragend de talrijker teleurstellingen , die hun arbeid oplevert. 
Deventer, April 1902. 
{Wordt vervolgd.) 
WAAR STERVEN DE DIEREN? 
De vraag , waar de dieren sterven of met andere woorden : hun 
graf vinden, is eenerzpds zeer gemakkelijk te beantwoorden; voor 
verreweg de grootste meerderheid zal zy namelijk luiden : in de maag 
van andere dieren of van den mensch. Anderzijds is het echter uiterst 
moeielijk op deze vraag een zij het ook maar eenigermate bevredigend 
antwoord te geven en wel alleen reeds om deze reden , dat de 
natuuronderzoekers aan dit toch zeker vrij belangryk vraagstuk tot 
dusver in ’t geheel geen of in elk geval uiterst weinig aandacht 
hebben geschonken. 
Niemand , die eenigzins nader vertrouwd is met het ontstaan en 
vergaan in de dierenwereld , kan het ontgaan , welk eene eerste rol 
het verslinden en verslonden worden daarbij speelt. De graseters 
eindigen bijna allen hun leven in de maag van roofdieren en wat de 
kleinere roofdieren betreft , zoo is voor dezen het verslinden of ver- 
slonden worden de levenskwestie par excellence. Deze eeuwige kring- 
loop in de natuur treedt overal duidelijk aan het licht. Schopenhauer 
heeft dan ook niet zoo groot ongelijk , wanneer hij de verschillende 
vormen der natuurorganismen in verschillende tijdperken van de 
geschiedenis der aarde vergelijkt bij de verschijnselen, welke wy in 
