274 
WAAR STERVEN DE DIEREN. 
den kaleidoskoop waarnemen ; de materie is steeds dezelfde , doch 
alleen de vormen nemen eene telkens gewyzigde gedaante aan. 
Als schooljongen las ik eens een jachtavontuur, dat een diepen 
indruk op my maakte. Een trapper in Amerika zag een muis over 
de sneeuw trippelen ; het duurde echter niet lang of het diertje werd 
de prooi van een in de nabijheid op den loer liggende wilde kat. 
Deze zou echter niet veel genot hebben van haren buit daar na 
verloop van eenige oogenblikken een vos, die op haar jacht maakte, 
haar worgde. Doch ook Reintje zou zich aan den dubbelen jachtbuit 
niet te goed doen , want plotseling verscheen er een wolf die zich 
op den rooden roover wierp. Alle pogingen van den vos om zich te 
bevrijden waren vruchteloos. Ten laatste trad de trapper handelend op 
en maakte een kogel een einde aan het leven van den wolf. 
Op zich zelf beschouwd is het hier boven medegedeelde volstrekt 
ongerpmd, want al mogen in de poëtische fabel vos en wolf 
gezamenlijk avonturen beleven , in de prozaïsche en ruwe werkelykheid 
is zulks echter ten eenenmale in tegenspraak. Verder is het volstrekt 
niet onmogelijk, dat de in bovenvermeld jachtavontuur voorkomende 
dieren hun leven door een sterker dier verliezen , maar wèl , dat de 
kringloop zoo snel geschiedt , dat geen enkel hunner zelfs den tijd 
heeft eerst zijnen buit te verslinden. Het zonderlingst van alles is 
evenwel nog de monoloog van den trapper , waarmede het verhaal 
eindigt. Hij scheldt namelijk op de dieren om hunnen roof- en moord- 
lust; want met uitzondering van de muis, die hoofdzakelijk van 
plantaardig voedsel leefde , waren de andere dieren roovers. Alsof 
niet de mensch alle reden zou hebben , zich over zijn eigen roof- en 
moordlust te schamen ! Noem mij nog één ander schepsel op deze 
aarde , dat zich daarin met hem meten kan ! Men denke slechts aan 
het telken jare vangen en dooden van duizende en duizende zang- 
vogels , aan de volkomene uitroeiing van sommige diersoorten , b.v. 
van den dronte of dodo van het eiland Mauritius, de moa van 
Nieuw-Zeeland , de Stellersche zeekoe, enz.! 
Het valt derhalve gemakkelijk te begrijpen, dat de vermeerdering 
der graseters door de roofdieren binnen zekere grenzen gehouden 
wordt en dat de tallooze vleescheters, om het aldus uit te drukken, het 
levende graf voor genen zijn. In zooverre spelen de roofdieren een 
zeer gewichtige rol in de natuur. Zoo laat het zich verklaren , waar- 
om de landman den vos bij lange na niet zulk een feilen haat toe- 
draagt als de jager, daar Reintje een voortreffelijke muizenverdelger 
