276 
WAAR STERVEN DE DIEREN. 
op het einde van den broedtijd bij een formeele en daarenboven 
uiterst afzichtelijke slacht- of beter moordplaats vergelijkt. En dat 
zulks volstrekt niet overdreven is , daarvan getuigt het feit , dat 
BECHSTEiN in den ointrek van zulk een adelaarshorst eens de over- 
blijfselen van niet minder dan veertig hazen en driehonderd eenden 
vond ! De moordlust van den havik is eveneens algemeen bekend ; 
»het schijnt wel”, zooals brehm zich uitdrukt, »of deze vogel geen 
levend wezen zien kan , zonder het te overvallen en tot zijn prooi 
te maken”. De dieren evenwel, waarmede de moordzuchtige vogel 
zich voedt , hebben hunnerzijds ook weder een bpkans onverzadigbaren 
eetlust. Zoo bezat ik als knaap een jonge tamme spreeuw , die ik 
eens negentien kevers medebracht ; behalve haar gewoon ontbijt 
peuzelde zij dezen , blijkbaar met den grootsten trek , achter elkander 
op. Ook was ik in het bezit van een roodborstje en stond menigmaal 
verbaasd over het inderdaad ongelooflijk groot eetvermogen van dit 
toch zoo kleine vogeltje. Wanneer de mensch eene in verband met 
zijne lichaamsgrootte daarmede in verhouding staande hoeveelheid 
voedsel tot zich nam , zou hp , naar men heeft berekend , een worst 
van niet minder dan negen meter lang dagelijks moeten verorberen ! 
Geen kleinigheid ! 
De gevaarlijkste roofdieren schynen evenwel onder de waterbewo- 
ners voor te komen. Schoon het nog niet met zekerheid is uitgemaakt 
of er onder de visschen wel uitsluitend planteneters voorkomen , 
spelen deze dan toch in elk geval eene zeer ondergeschikte rol. 
Moord en nog eens moord is bij hen dag en nacht de leus. Zelfs 
het eigen geslacht wordt niet verschoond en hoe zou het ook anders 
mogelijk zijn , daar b.v. een snoek tot honderdvijftig duizend en een 
karper zelfs zeshonderd duizend eieren heeft! Waar zou het heen, als 
er geen roofvisschen bestonden, welke zulk eene kolossale vermenig- 
vuldiging zooveel mogelijk binnen zekere grenzen houden ! 
Onder de groote visschen zijn het vooral de haaien , die om hunne 
ongeëvenaarde roofzucht algemeen bekend zgn. Nog erger maakt 
het in dit opzicht een soort van dolfljn , (dus een zoogdier) , name- 
lijk de zwaardwal, die overigens niet met den visch zwaardvisch 
moet verwisseld worden. Het zijn in de eerste plaats walvisschen, 
die als offers van deze dolfijnsoort vallen. Bijna in alle talen wordt 
dit dier » moordenaar” genaamd; de ouden noemden het met het oog 
op den hades of orkus : »orca'\ Estricut vond in de maag van 
zulk eenen omstreeks vijf meter langen zwaardwal de overblijfselen 
