WAAR STERVEN DE DIEREN. 
279 
ontwikkeld reukorgaan , ontgaat bijkans geen enkel rottend lijk. Een 
ervaren wildzwijnjager deelde onlangs het volgende mede: »dat het 
zwarte wild des winters op lijken van allerlei dieren aast , is bekend. 
Ook zonder bepaalde noodzakelijkheid neemt hij dood wild gaarne 
voor lief. Na een onweersregen door het bosch wandelende , zag ik 
aan den rand van eenig laag kreupelhout het reec^s in vergevorderden 
staat van ontbinding verkeerend lijk van een hert , dat door de zware 
regens tot een zwarte breiachtige massa geworden was en een onuit- 
slaanbaren stank verspreidde. Twee dagen later mij nogmaals naar 
dezelfde plek begevende, ontdekte ik, tot mijne niet geringe verbazing, 
dat de wilde zwynen deze delicatesse bijna tot op het laatste over- 
schotje hadden verorberd”. 
Er blijven dus nog alleen die schepselen over, die den dood ten 
gevolge van ouderdomszwakte sterven. Volgens het hierboven mede- 
gedeelde valt het licht in te zien , dat zulk een dood eene betrekkelijk 
groote zeldzaamheid moet zijn. 
Overigens was, wat den mensch betreft, het sterven tengevolge van 
ouderdomszwakte oorspronkelijk eveneens eene zeldzaamheid. Zoolang 
hij nog als nomade, zonder trek- of lastdieien rondzwierf, konden 
kleine kinderen gemakkelijk op den arm gedragen of medegesleept 
worden , doch wat moest men met oude en ziekelijke individuen 
doen ? Men kon niet anders dan ze , evenals zulks bij de rondzwer- 
vende wilde paarden of herkauwers, b.v. buffels , antilopen enzoovoorts 
geschiedt, eenvoudig aan hun lot overlaten. Men stootte die indivi- 
duen dus uit, wat begrijpelijkerwijze gelijk stond met hun zekeren 
dood. Eerst toen de mensch meer vaste woonplaatsen betrok , of 
althans in het bezit van last- en trekdieren kwam , en oudere indi- 
viduen zich nuttig konden maken met over het vee en de kinderen 
te waken en ook hunne raadgevingen niet te verachten waren , liet 
men hen leven , hetgeen ons , kultuurvolken , nu eenmaal iets zeer 
natuurlijks toeschijnt. Reeds de oude Romeinen berichten met ont- 
zetting van afrikaansche volksstammen , bij welke geen enkel individu 
van zestig jaar voorkwam , daar iemand op dien leeftijd gekomen , 
zonder veel omslag doodgeslagen werd. Toen er aan het nomaden- 
leven een eind was gekomen en daarmede de mensch een groote 
schrede op het pad der beschaving was voortgegaan , begon men eerst 
ouden van dagen te eeren en met de noodige piëteit te begraven. 
In verband hiermede is het zeker geen toeval , waarom juist van 
dieren met vaste verblpfplaatsen , b.v. van zekere vogels , die gemeen- 
