280 
AVAAR STERVEN DE DIEREN. 
schappelijk nestelen , omtrent verpleging van oude of zieke indivi- 
duen wordt bericht. Zoo verhaalt o.a. darwin van eenen ouden , 
blinden pelikaan , die zeer vet was en gedurende langen tijd door 
zijne soortgenooten gevoederd moest zyn. Daarentegen plegen roof- 
dieren en wel voornamelpk rondzwervende soorten, zooals wolven, 
zieke of verwonde soortgenooten eenvoudig te verslinden. 
Bij de gewone graseters is dus de dood tengevolge van ouderdoms- 
zwakte eene uitzondering. Slechts de reuzen onder hen , zooals olifanten , 
neushorens, en zoo voorts, hebben in ’t algemeen geen vijanden onder de 
roofdieren. Dit geldt natuurlijkerwijze slechts voor de volwassenen , 
doch ook hier geen regel zonder uitzonderingen. Zoo beweert emin 
PACHA een olifant door een krokodil te hebben zien beetpakken en 
zou volgens bronsart von schellendorf de neushoorn een doodelijken 
angst voor die sauriërs aan den dag leggen. Al verwijst een door 
en door grondig dierenkenner als brehm , die zelf langen tpd in 
Afrika heeft doorgebracht, de gevechten tusschen rivierpaarden en 
leeuwen naar het rijk der fabelen , zoo beweert toch bronsart von 
SCHELLENDORF een dood rivierpaard gezien te hebben , dat de duide- 
Ipke kenteekenen vertoonde door roofdieren te zijn verwond. 
Hoewel deze kwestie dus nog niet schijnt te zijn opgelost , mag 
men het toch voor een uitgemaakte zaak houden, dat aanvallen op 
de reuzen onder de planteneters in elk geval uiterst zeldzaam voor- 
komen. Daar verder speciaal van olifanten wordt bericht, dat zij zich bij 
het naderen van den dood in holen terugtrekken , zou in verband 
hiermede het veelvuldig voorkomen van hunne beenderen bij holen- 
vondsten zeer verklaarbaar zijn. 
Leeuwen en tijgers en andere groote roofdieren schijnen, gelijk 
reeds vermeld werd, oud geworden, bij voorkeur menschen aante- 
vallen. Zij eindigen dan in den regel hun leven door de hand van 
den heer der schepping , die zich die onophoudelijke aanvallen natuur- 
lijkerwijze niet laat welgevallen. In andere gevallen echter zullen ook 
zij, oud en ziekelijk geworden, zich wel in holen en spelonken terug- 
trekken , gelijk ook reeds in de bekende fabel van den ouden leeuw 
wordt verhaald. 
Hoogst merkwaardig echter is het feit , dat men zoo weinig van 
doode apen boort. In Indië bestaat er zelfs een spreekwoord , dat 
luidt: »wie een dooden aap vindt, enz.”; daarmede wil men natuur- 
Ipkerwijze te kennen geven , dat zulk een vondst eene groote zeld- 
zaamheid is. 
