290 
DE ÜTRECHTSCHE VACANTIE-CURSÜS VAN 1902. 
of men met rechtstreeks of met teruggekaatst licht te doen heeft. 
Het corona-licht is gedeeltelijk niet, gedeeltelijk wel gepolariseerd. 
De polarimeter , die in het voorgaande genoemd is , diende om te 
bepalen, welk gehalte aan gepolariseerd licht het corona-licht bevatte. 
De uiteenzetting van de werkingswijze van dit instrument zou de 
grenzen van dit artikel te buiten gaan. Slechts een paar opmerkingen 
omtrent natuurlijk en gepolariseerd licht mogen volgen. 
Welk beeld vormt de natuurkundige zich van een natuurlijken 
lichtstraal? In verloop van tijd zijn verschillende antwoorden op de 
vraag gegeven. Zij is minder gemakkelijk op te lossen dan de vraag 
naar den aard van een gepolariseerden straal. Zonder in bijzonderheden 
af te dalen , willen wij er hier alleen dit van zeggen , dat, terwijl 
in een gepolariseerden straal slechts ééne wijze van trilling voorkomt, 
in een natuurlijken lichtstraal alle trilrichtingen onder de aether- 
moleculen van den straal zijn vertegenwoordigd. 
Eene andere vraag is deze , of gepolariseerd licht in ons oog dezelfde 
werking uitoefent als natuurlijk licht Gepolariseerd licht wordt ge- 
makkelpk verkregen, wanneer men een bundel natuurlijk licht door 
een Nicolsch prisma laat gaan. Vangt men nu zulk een lichtbundel 
in het oog op , nadat hij door een nicol gegaan en gepolariseerd is, 
dan neemt men in het fixeerpunt een kruis waar, bestaande uit eene 
geelachtig gekleurde en een loodrecht daarop geplaatste lichtblauwe 
streep of liever veeg. Het kost soms moeite het verschijnsel waar 
te nemen en het houdt slechts eenige seconden aan ; maar draait men 
dan de nicol snel 90® om , dan kan het weêr voor den dag komen. 
Het oog is dus een zij ’t ook gebrekkige polariscoop , dat is een in- 
strument, dat beslist of licht al dan niet gepolariseerd is. De pola- 
riscoop, tevens polarimeter, van het physisch laboratorium geeft meer 
objectieve en betrouwbare uitkomsten. 
Een ander werktuig , dat bij de zoneclips dienst heeft gedaan en 
niet met stilzwijgen mag voorbijgegaan worden , is de warmtestra- 
lingsmeter. 
Reeds driekwart eeuw geleden werd door den Franschen natuurkundige 
pouiLLET een instrument , de py rheliometer , samengesteld , waarmede 
hij trachtte te bepalen , hoeveel warmte door de zonnestraling in een 
zeker tijdsverloop werd opgenomen door een bestraald oppervlak van 
bepaalde afmeting. Het bovenvlak van een schijfvormig cylindrisch 
vat, dat ongeveer 100 gram water kou bevatten, werd aan de lood- 
rechte bestraling der zon blootgesteld en de daardoor ontstaande tem- 
