314 
DE EGYFriSCHE WOESTIJNMUIS IN HUIS. 
snorharen lang en in onophoudelijke beweging zyn. Deze laatste drie 
kenteekenen stempelen de woestpnmuis tot nachtdier en inderdaad is 
zij gedurende de late namiddaguren en des avonds op zijn levendigst ; 
men kan haar echter ook bij dag in volle bedrijvigheid en bewege- 
lijkheid zien en wel vooral , wanneer een nieuw , nog onbekend 
voorwerp hare nieuwsgierigheid prikkelt. 
Ik had eerst een paartje , dat in volkomen vrede en eensgezindheid 
met elkander leefde en , wanneer het niet sliep , zich den tijd pas- 
seerde met het zand in de kooi tot eenen heuvel optehoopen of met 
het graven van een diepe gang , w^aarin de beestjes met eene 
inderdaad ongelooflijke snelheid héén en wéér liepen. Bij het graven 
schoffelen de muizen het zand met de voorpootjes op , om het daarna 
van tijd tot tijd met de achterpootjes zeer krachtig naar achteren te 
werpen. Onder het eten zitten zij op de achterpootjes , openen uiterst 
behendig de gierstkorrels met de voorpootjes en steken dan de kern 
in het bekje. 
Na verloop van eenigen tijd bespeurde ik , dat het wpfje de gierst 
niet meer openbrak maar een aantal korrels in het bekje bijeenza- 
melde en deze in het slaapkastje droeg , waar het in een hoekje een 
hoopje daarvan maakte , dat zij daarna met zand bedekte. Nu was 
het ook met den lieven huiselijken vrede en eendracht gedaan. Zoodra 
het mannetje de verdekte voorraadschuur naderde , sprong het wijfje 
te voorschijn, om haren wederhelft met bijten te verdrijven. 
Zulk een overval leverde altijd een koddig tafreeltje op. Door met 
haar achterdeel achteruit te werken, trachtte het wijfje onder het 
mannetje te komen en dit , daarbij het eene oog toeknijpend , te 
bijten, terwpl het laatste, zich op de achterpootjes oprichtend, onder 
voortdurend piepen zich op alle mogelijke wijzen, o.a. door krabben 
en slaan, poogde te verweren. Toch trok het mannetje daarbij steeds 
aan het kortste einde en om het nu tenminste eenigszins te hulp te 
komen en het althans het gemis van zijn slaapplaats te vergoeden , 
plaatste ik nog zulk een kastje in de kooi. Doch ook dit hielp niets 
hoegenaamd. Nauwelijks was het mannetje er verheugd ingekropen , 
of onmiddellijk verscheen het wpfje , had weldra heer muis door bijten 
er uit verdreven en van de nieuwe slaapplaats bezit genomen. 
Hetzelfde herhaalde zich , nadat ik nog een derde kastje in de kooi 
had geplaatst; de strijdlust en hebzucht van het wijfje schenen geen 
einde te zullen nemen. Spoedig evenwel werd het raadsel opgelost; 
het wijfje- wierp op zekeren dag zes rozeroode jongen , die , kaal als 
ze waren en met hunne dichte oogen er nu juist niet zoo bizonder 
mooi uitzagen. Daar de jonge moeder gedurende de nu volgende dagen 
voortdurend zoo woedend was , dat het mannetje , wanneer het maar 
