DE EGYPTISCHE WOESTIJNMUIS IN HUIS. 
315 
even het wijfje en kroost naderde op de ergste wijze gebeten werd , 
besloot ik ten laatste den stumper in eene andere kooi te plaatsen ; 
opmerkelijk was het feit, dat ik de jongen ten allen tyde kon 
aanraken en zelfs opnemen , zonder dat het wpfje ook maar zelfs eene 
poging deed om te bijten en dat ook , toen de jongen reeds grooter 
waren en er met hun geelwit huidje en hunne groote gitzwarte oogen 
zoo allerliefst uitzagen , ik hen , zoo vaak ik zulks verkoos , kon 
oppakken en op onverschillig welke plaats ook van de kooi kon 
neerzetten , zonder de moeder ook maar in ’t minst te vertoornen. 
Alleen droeg zij hare kinderen dan steeds zoo snel mogelijk weder in 
den bek naar het kastje terug, waarbij zp echter vaak wat ruw te 
werk ging, zoodat de khinen klagend piepten. Daarbij was ik in de 
gelegenheid de werkelijk verbazingwekkende kracht van het diertje 
te bewo,nderen , waarmede het met hoogopgerichten kop de toch 
reeds zeer groote jongen hard loopend heen en wêer droeg ; ja zelfs 
toen ik op zekeren dag hen op den bodem van een hoog bierglas 
zette, haalde de moeder hen daaruit een voor een te voorschijn , telkens 
met een flinken sprong zich op den rand van het glas neérzettend. 
De jongen groeiden zeer voorspoedig op , op een enkele na , die 
spoedig het tijdelyke met het eeuwige verwisselde en toen ik de 
vader nu later weder in de kooi plaatste , bleek al zeer spoedig, dat 
ook hij zeer veel schik in de kleinen had ; kwamen ze naar hem toe, 
dan likte hy hen lief koozend en drukte zich dicht tegen hen aan , 
doch de moeder, die als egoïstisch wezentje, slaapvertrekje noch 
kinderen met iemand anders wilde deelen , beet den vader, telkenmale 
wanneer zij er by kwam , weg en — slecht voorbeeld doet slecht 
volgen — de jongen leerden van de moeder. Spoedig namelyk kon 
ik tegen den avond een alleraardigst doch in zijn afloop helaas aller- 
droevigst schouwspel waarnemen ; wanneer namelijk moeder en kin- 
deren uit hun namiddagslaapje ontwaakten , werd de vader in zyn 
schuilhoekje opgezocht , er uit verdreven en een tydlang door de 
geheele kooi rondgejaagd ; daarby werden hem duchtige beten toege- 
bracht, zoodat zijne pooten en zijn staart weldra vol builen waren. 
Ik hoopte nog maar altijd , dat hij zich eindelijk vermannen en zijnen 
toch zoo veel zwakkeren kinderen de macht des vaders toonen zou ; 
maar mijn hoop werd niet verwezenlijkt en eenige dagen geleden is 
hij aan zijne wonden bezweken, juist nu de moeder weder zes jongen 
geworpen heeft. Overigens konden later ook moeder en kinderen het 
slecht met elkander vinden ; doch de moeder voerde toch altyd den 
boventoon, tot ik op zekeren dag een vreeselijk leven in de kooi 
hoorde. Er bij gekomen , ontwaarde ik dat de moeder aan het vechten 
was met hare grootste dochter, welke strijd bijna een kwartier lang 
