HET DRIEKLEURIGE VIOOLTJE 
DOOR 
HUGO DE VRIES. 
Hoe veel fraaier zijn de gekweekte pensées in vergelijking met de 
driekleurige viooltjes onzer duinen. Grootere , meer ronde bloemen , 
die op hun stelen boven een dicht loof gedragen worden en in 
pracht van kleuren en teekening , in fluweelzachten glans en helderheid 
schijnbaar door niets overtroffen worden. Slechts zeer enkelen geven 
de voorkeur aan het natuurschoon en bewonderen de fijnere lynen 
en tinten der wilde soort. Ter nauwernood kunnen de meesten zich 
een voorstelling maken van het genot , dat de wilde viooltjes vroeger 
gaven , toen er nog geen veredelde soorten bestonden. Deze toch 
dateeren eerst van het begin der vorige eeuw en hebben , eerst lang- 
zaam , in den loop des tijds haar tegenwoordige volmaaktheid 
bereikt. 
Vroeger kende men alleen de wilde soorten. Deze kweekte men 
reeds in het midden van de eeuw en in de 17® en IS® eeuw 
nam wel het aantal in het wild gevonden en in de cultuur overge- 
brachte vormen toe , maar aan een veredeling dacht nog niemand. 
Men was tevreden met wat men had en schatte het viooltje onder 
de allerfraaiste tuinbloemen. Otho brünfels schreef in het jaar 1536 
omtrent deze bloemen: »quibus nihil jucundius nihilque magis admi- 
rabile”, niets is aangenamer of meer bewonderingswaard dan de 
viooltjes. 
Een zoo sterke indruk had natuurlijk tengevolge , dat men dit 
gewas niet alleen in tuinen , maar ook in het wild , overal waar 
men het vinden kon , nauwkeurig gadesloeg. En vandaar dat menige 
