330 
HET DRIEKLEURIGE VIOOLTJE. 
Ondergeslacht Melanium. 
Hoofdsoopt. 
Viola tricolor. 
Viola lutea. 
» cornuta. 
„ calcarata. 
» altaica. 
Systemat. soort. Ondersoort. Elementaire soort. Variëteit. 
V. tricolor. 
V. t. genuina. 
typica. 
versicolor. 
septemtrionalis. 
ornatissima. 
aurobadia. 
anopetala 
sub typica. 
roseola. 
lutescens. 
albida. 
erubescens. 
V. 
t. ammotropha. 
ornata. 
V. 
t. coniophila. 
stenopetala. 
V. 
t. stenochila. 
. arvensis. 
V. 
a. communis. 
V. 
a. sublilacina. 
V. 
a. palens 
scanica. 
V. 
a. curtisepala. 
V. alpestris. 
V. 
a. zermattensis. 
V. 
a. vallombrosana. 
Zóó samengestelde zaken zijn dus de natuurlijke soorten. Zóó rijk 
aan vormen en aan kleuren. Maar de mensch is daarmede niet te- 
vreden. Hij heeft getracht den rijkdom nog te vergrooten en , uit 
alles wat hy bereiken kon , het allerbeste uitgezocht. En dit met het 
schitterend resultaat, dat ons de gekweekte violen aanbieden. 
Deze hebben hun oorsprong te danken aan kruisingen en wel 
voornamelijk tusschen V. tricolor en de byna even sterk variabele 
F. lutea, waarvan voornamelijk een wilde variëteit, V. lutea gr aridijiora, 
den grootsten invloed op de tegenwoordige pensées gehad heeft. 
Zoowel het driekleurige als het groote gele viooltje zijn sinds de zestiende 
en het begin der zeventiende eeuw in Duitschland en Engeland, 
waar beide in het wild voorkomen , alsook in de meeste andere 
landen van Europa in cultuur geweest. Men bewon-derde niet alleen 
de bloemen zelve , maar ook het verschil in gedaante en in tinten. 
Vandaar dat men zich niet met één of twee vormen tevreden stelde, 
maar dat allengs ook verschillende locale vormen uit het wild in de 
tuinen overgingen. Het gevolg was, dat men in het begin der 19e 
eeuw reeds een vrij aanzienlijk aantal typen kende. 
Maar de eigenlyke verbeteringen zijn in Engeland begonnen , toen 
