HET DRIEKLEUllIGE VIOOLTJE. 
331 
men omstreeks 1813 systematische kruisingen uitvoerde. Niet dat 
men kunstmatig het stuifmeel der eene soort op den stempel der 
andere overbracht. Men plantte eenvoudig de verschillende typen 
dicht bijeen , bracht ze door bemesting en goede behandeling tot zoo 
krachtig mogelijke ontwikkeling, zaaide het' zaad op groote schaal 
en kreeg een mengelmoes van vormen , waaruit men zorgvuldig de 
fraaiste uitzocht. In hoofdzaak hebben onze tuinpensées hun groote 
bloemen , hun ronden vorm en hun breede , over elkanders randen 
liggende bloembladeren , dus het gesloten geheel dat de bloem vormt, 
aan V. lutea grandijiora te danken , terwijl de kleuren en teekeningen 
van V. tricolor afkomstig zijn. 
En daar men voor beide soorten reeds bij het begin der kruisingen 
meerdere ondersoorten in cultuur had , moest ook terstond het aan- 
tal der bastaardrassen vrij groot zijn. Door herhaalde kruisingen en 
zorgvuldige cultuur steeg dit aantal snel, en omstreeks het jaar 1835 
waren er vierhonderd soorten van pensées in den handel , waarvan 
ongeveer de helft in de laatste 5 of 6 jaren gewonnen waren. Het 
is daarbij natuurlek onmogelijk , voor elke der gekweekte soorten 
de oorspronkelijke wilde stamouders aan te wijzen , noch zelfs te be- 
slissen of twee of drie of meer vormen in hun kenmerken dooreen- 
gemengd zpn. Allen te zamen vormen zij een bastaard-ras, dat in den 
tuinbouw als grootbloemige violen , Viola tricolor maxima bekend is 
en waaronder de meeste vormen zaadvast , andere echter nog slechts 
onvoldoende gezuiverd zijn. Men onderscheidt in hoofdzaak éénkleurige , 
éénkleurige met anders gekleurd oog of rand en meerkleurige. Onder 
de eerste kent men : witte , bleekgele, goudgele, wijnroode, bruinroode, 
helder blauwe, ultramarijnblauwe met een wit oog en bijna zwarte 
(Dr. Faust genaamd). Men kent verder gestreepte , gevlekte , ge- 
marmerde , vierkleurige en soorten met wisselende kleuren. Men 
kent cirkelronde en meer hoekige gedaanten en allerlei verschillende 
vormen , te veel om op te noemen. In de tweede helft der vorige 
eeuw zijn, met name in Engeland, genootschappen opgericht, die zich 
uitsluitend de cultuur der pensées ten doel stelden en die meestal 
zeer bepaalde eischen aan de bloemen stelden. Het gevolg daarvan 
was echter , dat de verscheidenheid in vormen en kleuren , die toch 
zoo zeer gezocht is , afnam. 
Om daaraan tegemoet te komen heeft men in de latere jaren den 
omvang der kruisingen uitgebreid en andere soorten daarin opge- 
nomen , zooals ik boven reeds met een enkel woord zeide. Deze 
