332 
HET DRIEKLEURIGE VIOOLTJE. 
soorten waren vooral V. altaica , die trouwens reeds vroeg beproefd 
is, maar weinig succes schijnt gehad te hebben en de blauwbloemige 
soorten V. cornuta en V. calcarata , die elk tot de vorming van een 
zeker aantal nieuwe variëteiten aanleiding hebben gegeven. Maar 
overheerschend is haar invloed toch niet geworden ; zelfs zijn wel- 
riekende pensées, die men toch uit Viola cornuta zou kunnen kry gen, 
nog niet van eenige beteekenis in den handel. 
De naam pensée of in het engelsch pansea, is geenszins, zooals 
men gewoonlyk meent, de bijzondere naam der gekweekte violen, 
ten minste niet der veredelde. Deze naam is veel ouder dan het begin 
der veredeling, dat in de 19e eeuw valt. Want reeds in 1537 heeft 
een van de eerste beschrijvers der toenmalige duinviooltjes , joankes 
RUELLius, dit woord gebruikt. En de naam Viola tricolor is geenszins 
afkomstig van linke, al draagt hij in den regel diens autoriteit; 
want vindt men hem reeds in 1583 bij onzen landgenoot dodoens , 
ook wel DODONAEUs genaamd , in gebruik. Deze maakte tevens toen 
reeds melding van wilde en van gekweekte viooltjes. Omstreeks den- 
zelfden tijd vindt bij andere schrijvers, b.v. bij dalechamp (1587) 
den levendigen indruk , dien de kleuren der viooltjes toenmaals 
maakten , door den sprekenden naam van Viola jlammea aangegeven. 
Clüsius kende een Viola tricolor odoratissima , maar of wij die soort 
thans nog welriekend zouden noemen schijnt zeer de vraag. Een 
zeer gebruikelijke naam voor de driekleurige viooltjes was toen ter 
tyde ook het Drieëenheidskruid of »Herba Trinitatis”, een naam die 
ook weer op de hooge achting wijst , die men toen voor dit bloempje had. 
Merkwaardig is ook de Duitsche naam StiefwMterchen , die afgeleid 
is van de betrekkelijke plaatsing der kelk- en kroonbladeren. De 
moeder zit op twee stoelen , de beide dochters elk op één stoel , de 
twee stiefdochters echter hebben samen maar één stoel. De stoelen 
zijn de kelkbladeren , de moeder is de onderlip , die links en rechts 
op een kelkblad steunt. De zijdelingsche kroonbladeren zyn een 
weinig opwaarts gericht en komen daardoor elk boven een kelkblad 
terwyl de beide bovenste bloembladeren of de stiefdochters tusschen 
zich het bovenste kelkblad hebben. Men ziet, hoe ook deze naam 
op hoogen ouderdom en groote belangstelling bij het toenmalige 
publiek wijst. 
WiTTRocK knoopt ten slotte aan zijne onderzoekingen nog eenige 
beschouwingen vast over de verbeteringen , die de pensées onzer 
tuinen nog zouden kunnen ondergaan. De kruisingen met Viola cornuta 
