DE GENEESKUNDE DER LAATSTE JAREN. 
357 
huidziekten. Positieve bewijzen brachten, in 1849, pollen der en brauell 
tot de ontdekking van specifieke bacteri(3n in bet bloed van aan milt- 
vuur gestorven dieren, en davaine bewees, in 1850, dat door enting 
van verseb en gedroogd bacillen bevattend bloed van aan miltvuur 
lijdende dieren die ziekte op andere dieren kan worden overgebracht 
— wat alleen reeds een afdoend argument tegen bet absolute anti- 
vivisectionisme is. Pasteur toonde aan, dat alle zwammen steeds uit 
voorhanden zpnde kiemen en nooit door oerteelt ontstaan, zoodat, 
door te beletten dat de lucht toetreedt, een kiemvrije oplossing kiem- 
vrij blijft, alsook dat sommige zwammen de zuurstof, welke zij voor 
bun levensonderhoud noodig hebben , niet aan de lucht ontleenen 
maar assimileeren uit de door ben gesplitste zuurstof bevattende 
koolstofverbindingen (anaërobe bacteriën). Bekend is ook zijn ont- 
dekking van de oorzaak der vlekziekte van de zijderups en de mid- 
delen tot uitroeiing daarvan. Sedert hebben tal van onderzoekers de 
betrekking nagegaan tusschen bacteriën en besmettelijke ziekten : koch 
ontdekte in 1874 de miltvuursporen , dat zij een groot weerstands- 
vermogen bezitten en tot bacillen kunnen uitgroeien, waardoor zij 
van bizondere beteekenis voor de besmetting zijn. Door zijne methode 
van de reincultuur , het afzonderlijk cultiveeren van een bepaalde 
bacterie, en door proeven op dieren, heeft hij cohn’s uitspraak, 
dat niet een polymorphisme der bacteriën bestond, maar dat in 
enkele families der splijtzwammen (bacteriën) een groot aantal orden 
en soorten te onderscheiden waren , bevestigd. Zijne meening, dat elke 
infectieziekte door een specifieke bacterie zou worden veroorzaakt , 
werd bevestigd door zijne ontdekkingen van den tuberkelbacil in 1882, 
ingevolge de door weigert gevonden dubbele kleuring door methy- 
leenblauw en vesuvine , waardoor de celkernen bruin en de bacteriën 
blauw gekleurd werden; van de cholerabacil in 1883, en door 
de met zijne methoden gevonden specifieke mikro-organismen van 
malleus (schütz, löeeler), diphtherie (löffler), actinomycosis (ponfick, 
Israël), pneumonie (longontsteking) (frünkel), tetanus (wondkramp) 
(rosenbach), erysipelas (roos) (fehleisen) , typhus (eberth) , influenza 
(pfeiffer) , pest (kitasato , aoyama) , enz. , terwijl reeds vroeger ge- 
vonden waren de recurrens- (terugkeerende koorts) spirillen (ober- 
meier, 1873), de gonococcus (neisser, 1879), de leprabacil (dansen , 
1880) en de oorzaak van de malaria (laveran). Deze onderzoekingen 
hebben tot merkwaardige gevolgtrekkingen geleid. Virchow heeft er 
steeds den nadruk op gelegd, dat het niet de mikro-organismen alleen 
