20 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
chemisch gedrag zijner zouten en de moleculair gewichtsbepaling door kookpunts- 
verhooging, is de formule (SO^NH', en dus de naam trisulfimide gepaster. Blijkens 
de bepaling van het electrochemisch geleid ingsvermogen is het een sterk zuur 
en staat tot het zwakke cyanuurzuur gelijk zwavelzuur tot koolzuur. 
Het trisulfimide, waarvan de bereiding en vooral de zuivering lastig is, kristalliseert 
in reuk- en kleurlooze naalden van zuiver zuren smaak. Het is onoplosbaar in 
benzol en chloroform, lost moeilijk op in aether, gemakkelijk in methyl- en 
aethyl-alcohol. Ook in water, doch de waterige oplossing wordt bij verwarming lang- 
zaam ontleed, onder vorming van zwavelzuur. Door overmate van zoutzuur wordt 
het reeds in verdunde oplossing hydrolytisch gesplitst in zwavelzuur en ammonia, 
doch volkomen eerst door urenlang verhitten met sterk zoutzuur bij 150° C. 
Het smeltpunt is 91° 5 C. 
Of aan het trisulfimide de structuurformule : 
NH N 
SO, 
' NH 
SO., 
SO., 
NH 
toekomt is nog niet te beslissen. Voor de eei*ste formule pleit de methylaether, 
(SOg.NCHg^g die zich splitsen laat in methylamine en zwavelzuur, doch voor de 
zouten en voor de ionen van het vrije trisulfimide in oplossing is de laatste 
formule veel waarschijnlijker. 
De analogie van de stikstof-derivaten van ’t zwavelzuur met die van ’t kool- 
zuur blijkt, na dit onderzoek, nog veel sterker te zijn, dan tot dusverre bekend 
was. Terwijl het carbimide ternauwernood vrij bekend is en licht in cyanuurzuur 
overgaat, vereenigen zich 3 moleculen van het mono-moleculaire sulfimide (gesteld 
dat het be.staanbaar is) nog veel gemnkkelijker tot tvisu]f\miöe. {Ber. D. Chem. Ges. 
XXXIV, 3430—3445). ^ r. s. tj. m. 
Kaneelzuur en isomeren. — Volgens de stereochemische theorie moeten er twee 
kaneelzuren zijn, één beantwoordend aan het fumaar- en één aan het maleïne- 
zuur. De uitvoerige onderzoekingen, vooral van liebermann en zijne leerlingen 
hebben evenwel geleid tot de kennis van drie : kaneelzuur, iso- en allo-kaneel- 
zuur. A. MlCHAEL deelt nu een goede scheiding der twee laatste zuren als baryt- 
zouten mede (iso-kaneelz. baryt lost veel gemakkelijker in methylalcohol op) en 
doet uitkomen, dat het iso-kaneelzuur (smeltpunt 36 — 37° en gemakkelijk oplos- 
baar in de meeste oplossingsmiddelen) toch duidelijk verschilt van het iets meer 
stabiele allo-kaneelzuur. Houdt men nu voor allo- en isokaneelzuur beide, als 
