WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
21 
de twee meest labiele vormen, voorshands de maleïnoïde formule, dan blijft voor 
het stabiele kaneelzuur de fumaroïde structuur. Doch hoewel dit juist schijnt 
met het oog op de physische eigenschappen en de resistentie tegen hitte en 
mineraalzuren, zoo voldoet dit toch niet geheel. Want zoodra kaneelzuur door 
additie een halogeen opgenomen heeft, gedraagt het zich als een derivaat van 
een maleïnoïden vorm. 
M. doet nu uitkomen, dat men ook bij andere isomeeren op gelijksooi’tige 
moeilijkheden stuit (zelfs reeds bij fumaar- en maleinezuur) en meent dat de 
door VAN ’t hoff gegeven stereochemische formules, hoe voortreffelijk ook ter 
opheldering van optische activiteit en chemische structuur, niet toegepast mogen 
worden ter opheldering van het chemisch gedrag. [Ber. D. Chem. Ges. XXXIV , 3640). 
R. S. TJ. M. 
PLANTKUNDE. 
Het vaderland der cocospalmen is niet Oost-Indië, zooals men gewoonlijk 
meent, maar naar de onderzoekingen van o. F. cooK Zuid-Amerika. Hiervoor 
pleit allereerst het feit, dat de andere soorten van het geslacht Cocos, alsmede 
de verwante geslachten tot Zuid-Amerika beperkt zijn, terwijl geen enkele soort 
en geen enkel geslacht van Palmen tegelijkertijd in Amerika en Azië of op de poly- 
nesische eilanden voorkomt. Er is hoegenaamd geen reden om te meenen dat de 
Cocospalm een uitzondering op dezen regel zou zijn. In Centraal-Amerika komt 
zij algemeen in de bosschen voor, en, blijkens oviedo en andere schrijvers, was 
dit reeds het geval tijdens de ontdekking van Amerika door Columbus. 
Uit Amerika is de Cocospalm niet door zeestroomen, maar door den mensch 
naar Azië overgebracht. De meening voor de verspreiding door zeestroomen, zelfs 
naar naburige kusten, schijnt een fabel te zijn. De Cocospalm komt nergens op 
onbewoonde kusten of eilanden in Oost-Indië voor en de kusten zijn in ’t alge- 
meen ook niet geschikt voor haar groei, ten minste niet in de jeugd. Ook groeit 
de Cocospalm volstrekt niet uitsluitend in de kuststreken, maar zeer veelvuldig 
in ’t binnenland , zelfs in de gebergten. In de Andes van Columbia zijn zij het 
veelvuldigst en daar is dan ook waarschijnlijk hun geboortegrond. 
Tal van andere argumenten pleiten voor een amerikaanschen oorsprong, of- 
schoon aan de andere zijde de zeer talrijke variëteiten , die aan den Maleischen 
archipel eigen zijn, aantoonen, dat de soort hier sedert lange eeuwen moet be- 
staan hebben. {Contributions from the TJ. S. Nat. Herbarium , U. S. Department of 
agriculture , Washington.^ 1901 , p. 257.) D. V. 
Groei bij dag en bij nacht. — Overdag, in het licht, plegen stengels minder 
sterk te groeien dan ’s nachts, in het donker, als overigens de omstandigheden 
gelijk zijn. De vraag is, of deze regel ook voor wortels geldt. Sachs vond in 
