WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
27 
Aangezien het niet mogelijk is deze elementen volkomen van elkander te 
scheiden, kan men de hoeveelheden, waarin elk hunner in den dampkring voor- 
handen is, niet met eenige nauwkeurigheid opgeven. Hun gezamenlijk bedrag 
daarentegen wel , omdat zij van de andere bestanddeelen der atmosfeer gemak- 
kelijk zijn aftezonderen. In 100 volumen lucht beslaat argon c.s. 0,937 vol. 
De volgende schatting moge een voorstelling geven van de betrekkelijke hoeveelheden : 
0,937 maatdeelen argon komen voor in 100 vol. lucht 
1—2 
» 
neon in 
100,000 
71 
1—2 
n 
helium in 
1,000,000 
77 77 
± 1 
n 
krypton in 
id. 
77 77 
± 1 
n 
xenon in 
20,000,000 
77 77 
Het is niet geheel onmogelijk, schoon niet waarschijnlijk, dat het zwaarste 
gas (xenon) nog een geringe hoeveelheid van een nog zwaarder bevat. 
Bij wijze van vergelijking, herinnert R. nog aan ’t voorkomen van sporen goud 
in zeewater: naar schatting 1 gew. dl. in 15 millioen gew. dln. v^ 2 iXe\'. {Revue Sc., 
16 Nov. 1901, 632.) R. s. TJ. M. 
P L A. N T K U N D E. 
De rol van den nucleolus. — Went heeft voor verschillende planten aange- 
toond , dat de nucleoli of kernlichaampjes bij het begin der celdeeling niet geheel 
verdwijnen, zooals men vroeger meende, om aan het eind der deeling weer op- 
nieuw gevormd te worden, maar dat zij in den kerndraad overgaan en uit dezen 
weer ontstaan. Hun hoofd bestanddeel , de chromatine, vormt dus tijdens de deeling 
een deel der kernlissen of chromosomen , het is in dien tijd niet afwezig , maar 
wordt bij de oyerlangsche splijting der chromosomen mede gelijkelijk over de 
beide dochterkernen verdeeld. B. gardner heeft thans het gedrag der nucleolen 
bij de kerndeelingen in de groeiende toppen der wortels van Vicia Faba bestu- 
deerd en komt tot dezelfde uitkomst. Hier ligt de hoofd massa van het chroma- 
tine in de rustende kernen in de nucleoli; deze worden veel donkerder gekleurd 
dan de kerndraad. In het begin der kerndeeling — het spireemstadium — vermin- 
dert de kleurbaarheid der kernlichaampjes en neemt die van den draad toe; de 
chromatine gaat in den draad over en de nucleoli verdwijnen allengs. Er plegen 
5, soms ook 4 chromosomen te zijn. Als de kerndeeling afgeloopen is, en deze 
lissen zich verlengen en dunner worden, komen langzamerhand de nucleoli weer 
te voorschijn, terwijl in dezelfde mate de kleurbaarheid van den kerndraad af- 
neemt. Zoolang dit gebeurt ziet men den draad met de nucleoli duidelijk in ver- 
binding; is het afgeloopen, dan verdwijnt dit verband. Er plegen dan twee 
nucleoli te zijn. 
Uit deze waarnemingen leidt gardner af, dat de nucleoli met evenveel recht 
als dragers der erfelijke eigenschappen beschouwd moeten worden, als de kern- 
