WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
37 
Bekers van Ficus. — Bekervormige bladeren zijn in den regel zóó gebouwd, 
dat de bovenvlakte van het blad de binnenzijde van den beker vormt , en wel 
zoowel waar het anomaliën , als waar het de normale organen van Sarracenia^ 
Nepenthes enz. geldt. In den botanischen tuin te Calcutta groeien echter een paar 
Vijgenboomen , verwant met de reusachtige Banyans dier streken, met hun tal- 
looze luchtwortels {Ficus bengalensis) , wier bladeren bekers vormen die achter- 
waarts toegevouwen zijn , waar dus de achterzijde de binnenzijde van den beker 
vormt. Deze twee boomen hebben nog niet gebloeid, en het is dus niet zeker 
of zij slechts een variëteit van den Banyan zijn. Belangrijk is ook, dat al hun 
bladeren zóó misvormd zijn. Nog merkwaardiger is echter de verklaring die de 
inlanders van dit verschijnsel, dat ook aan enkele oudere boomen gezien wordt, 
geven. Toen vichnou, in de personificatie van rama Ceylon veroverde, rustte hij eens 
met zijne volgelingen onder een Banyan , om het middagmaal te gebruiken. De 
bladeren van den boom dienden daarbij als borden, maar drinkglazen ontbraken. 
Toen plukte rama bladeren, boog die tot bekers om en terstond vereenigden 
zich hunne randen. Als herinnering aan dit wonder draagt sedert die boom steeds 
zulke bladeren, en alle anderen die deze eigenschap ook hebben, zijn stekken 
van hem. (c. de candolle, Archiv. Sc. phys. et nat. , Genève , T. XII, Dec. 1901 
met Plaat V). D. v. 
H y G I B N E. 
Serum tegen slangenbeet. — Calmette, directeur van het Institut Pasteur 
te Lille, deelt in La Nature van 23 November 1901 een en ander omtrent de 
serotherapie tegen slangenbeet mede. 
Als men nagaat, dat volgens de officieele statistieken van het engelsche gou- 
vernement, alleen in Indië jaarlijks meer dan 22000 menschen sterven tengevolge 
van slangenbeet, dan begrijpt men van hoeveel waarde het is, dat uit het bloed- 
serum van met het vergif behandelde dieren een antitoxine, een geneesmiddel 
bereid wordt, hetwelk tegenwoordig niet alleen voor den geneesheer, maar ook 
voor reizigers, jagers en alle personen bereikbaar is, die krachtens hun beroep 
bloot staan aan het gevaar door een slang gebeten te worden. 
Ten einde het vergif te vei'zamelen , bewaart hij slangen in een verwarmd 
hok; om de twee weken wordt het vergif verzameld, waartoe de kop van de 
slang met een lang pincet gefixeerd wordt. Met de linkerhand wordt het dier 
bij den nek vastgehouden, een assistent schuift een groot horlogeglas in den 
bek, waarna de vergiftklieren van buiten af gedrukt worden, en het vergift in 
het horlogeglas verzameld wordt. Dit vergift wordt in het luchtledige gedroogd 
ter bewaring. Het dier wordt hierop door middel van twee of drie eieren , 
welke met een trechter in den slokdarm gebracht worden, gevoed, en daai'na 
weder in zijn hok gezet. 
