54 
WETENSCHAPPEIJJK BIJBLAD. 
hartslag, Vagusdoorsnijding beiderzijds heeft, evenals atropine-injectie, hierop geen 
invloed, zoodat de intracordiale remcentra er door geprikkeld worden. Thyreoglo- 
buline van een ram heeft geen invloed op de bloedsdrukking, terwijl thyreoglo- 
buline zonder jodium, zooals vele kalveren leveren, zonder werking is. Het is 
nog niet nitgemaakt of de, na aanvankelijke daling, optredende verhooging van de 
bloedsdrukking en versnelling van den hartslag bij konijnen en honden door 
middel van een joodhoudend praeparaat uit menschelijke schildklier van het jodium 
afhankelijk zijn. De overige, al of niet Jodium bevattende stoffen uit de schild- 
klier verkregen, schijnen de physiologische eigenschappen van jodothyrine niet 
te bezitten. {Pflüger's Arckiv, LXXXIII.) A. s. 
Hypophysis en Akromegalie. — Gezwellen van de onder aan de hersenen ge- 
legen hypophysis of glandula pituitaria werden gevonden bij akromegalie, een 
ziektetoestand zich in hoofdzaak kenmerkend door, zooals het woord aangeeft, 
een grooter worden der lichaamsuiteinden. Zoo bijvoorbeeld vond benda [Berliner 
klinische Wochenschr.^ 1900, 52) hypophysis-gezwellen in vier gevallen van akro- 
megalie, waarvan twee door FRAENKEL'en twee door sïadelmann waren waar- 
genomen en bleek miskroskopisch dat het gezwel in het klierweefsel , d. i. in de 
voorste lap van de klier, ontstaan was. In 1891 meenden mabie en marinesco 
eene , later door observaties van stbümpell en schui.tze in waarde verzwakte 
betrekking tusschen hypophysis-veranderingen en akromegalie te mogen aannemen. 
Voeding met hypophysis (sczymenowicz , schaper en vincent, mairet en borch , 
OSBORNE en vincent, collina, schiep, cyon) leerde niet veel; injectie met 
hypophysissap scheen de bloedsdrukking te veranderen , doch dit vindt toch na 
injectie van hersenstoffen plaats (schaper en vincent). Meti heeft dus getracht 
door exstirpatie van de hypophysis te bewijzen, dat deze voor het organisme on- 
misbaar is. De oorspronkelijke proeven vanHoRSLEY, dastre en Gley, 1885 — 1892, 
mislukten door het te gronde gaan der geopereerde dieren. Latere onderzoekers 
kwamen telkens tot tegenstrijdige resultaten, wat voor een groot deel wel te 
wijten is aan infectie. Vassale en sacchi hielden de dieren een week in het 
leven, Caselli tot veertien dagen, PRIEDMANN en maass {Berl. Min. Wochenschr.^ 
1900, 52) een kat ruim di’ie maanden, gaglio, in 1900, kikvorschen, padden en 
schildpadden twee maanden zonder wegval-symptomen waar te nemen. Een 
vicariëerende werking tusschen hypophysis en schildklier is uit die proeven nog 
niet af te leiden , al moet tengevolge van onderzoekingen van rogowitcu , hop- 
MEISTER, STIEDA , TIZZONI en CENTANNI , en SCHÖNEMANN worden aangenomen 
dat de hypophysis secundair ziek kan worden na exstirpatie van de schildklier 
(thyreoidea). Lomonaco en van RYMBERK {Rivista mens. di Neur. e Psich., 1901, 
10 — 11) opereerden 44 honden en katten, waarvan 9 dieren langer dan 20 dagen 
leefden; bij 4 was de hypophysis totaal weggenomen, zoodat daaruit blijkt dat 
het aanvankelijk spoedig sterven na hypophysis-wegname niet ontstond door een 
