WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
83 
de bewering van berthelot [Compt. Rend. , 128 — 1899 — p. 862) dat aan hem 
de eer zou toekornen de synthese van alcohol gevonden te hebben. Uit Pogg. Ann. 
deel 9, bldz. 21 en deel 14, bldz. 282 is te zien, dat hennel bereids in de 
jaren 1827 en 1828 aethylzwavelzuur („zwavelwijnzuur”) verkreeg als additie- 
produet van aethyleen en zwavelzuur en dat hij ook de ontleding daarvan door 
water in alcohol en zwavelzuur aantoonde. 
Berthelot, die met deze uitkomsten van hennel bekend was, heeft zijne 
algemeen bekende proeven eerst 30 jaar later uitgevoerd. Hem blijft evenwel 
de verdienste van den opbouw van den alcohol uit de elementen voltooid te 
hebben, doordien hij aethyleen uit acetyleen verkreeg en dit laatste uit koolstof 
en waterstof. [Chem. Üentr.-Bl. II, 1902, 339.) R. S. TJ. M. 
Synthesen van wijnsteenzuur. — Sylvestro zinno mengt een sterke oplos- 
sing van barnsteenzuur of van zuurkaliumsuccinaat met waterstofperoxyde in 
overmate (oplossing van 10 pet.) en laat het mengsel 2 — 3 dagen in gesloten 
buis, van tijd tot tijd doorschuddende. Men dampt iets in op het waterbad’ en 
laat uitkristalliseeren. Het rechtsche T ontstaat hier naar de vergelijking: 
C4H6O4 + 2 HA = + 2 H2O. 
Een soortgelijke synthese is uitvoerbaar met chloorkalk, dat men met calcium- 
succinaat verwarmt : 
Ca(OCl )2 H- CaC 4 H 404 CaCU + CaC4H406. 
Ook linksappelzuur gaat door oxydatie in T over, als men het in geconcen- 
treerde oplossing met H 2 O 2 in autoklaven op 120° verwarmt. 
Terwijl deze drie synthesen alleen theoretisch van belang zijn, is de volgende 
waarschijnlijk in ’t groot met voordeel uitvoerbaar. Men leidt, onder een druk 
van drie atmosferen, koolzuur in een verzadigde oplossing van glycerine- 
zuurkalium : 
C3H5O4K -f CO2 = C4H5KO6. 
Het benoodigde glycerinezuur woidt gemakkelijk verkregen door koken van 
met salpete^'zuur zwak aangezuurd glycerine, onder bijvoeging van loodperoxyde. 
{Chem. Centr.-Bl., 1902, II, 343.) R. S. TJ. M. 
PLANTKUNDE. 
Houtbouw van wintergroene boomen. — Meer gelijkmatig verspreide vaten 
en dunnere mergstralen zijn het kenmerk van het hout van soorten, wier groei- 
periode niet al te kort duurt, terwijl daarentegen breedere mergstralen met af- 
vallend loof en kringen van groote vaten in het voorjaarshout met een beperking 
van de bladontwikkeling tot het voorjaar gepaard gaan. 
Wilgen en populieren hebben een los hout, met talrijke dunne door den ge- 
