84 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
heelen jaarring verspreide vaten. Maar hun takken groeien dan ook gedurende 
een groot deel van den zomer, steeds nieuwe bladeren voortbrengende. De esch 
daarentegen sluit vroeg zijn meeste takken met een eindknop af en maakt, in 
verband daarmede, in het vooijaar een kring van zeer wijde vaten en later hout, 
dat bijna uitsluitend bestaat uit vezels, die voor de stevigheid dienen. 
S. SIMON vergeleek in een aantal geslachten nauw verwante soorten, waarvan 
de een haar bladeren in ’t najaar laat afvallen, terwijl de andere ’s winters groen 
blijft. Op tangentiale doorsnede mat hij de oppervlakte der mergstralen door uit 
eene nauwkeurige teekening deze uit te knippen en te wegen. Zoo kan men voor 
het gehalte aan mergstralen een percentcijfer vinden. En dit bleek steeds bij de 
wintergroene soorten kleiner te zijn dan bij de ’s winters kale. De laatsten hebben 
klaarblijkelijk in hun hout meer gelegenheid voor het bewaren van voedsel noodig 
dan de eerste, bij wie een groot deel in de bladeren zelve blijft en de voor- 
raad voortdurend kan worden aangevuld. Vergeleken werden o. a. de spar met 
Larix , Mahonia met Berberis , roode boschbes of Preisselbes met de gewone 
blauwe boschbes, Pistacia Lentiscus met P. terebinthus , Magnolia- grandiflora met 
M. abovata. Van deze is telkens de eerste der beide verwant^ soorten ’s winters 
groen, de andere kaal. Overal werd hetzelfde verschil in den omvang der merg- 
stralen waargenomen. {Berichte d. d. bot. Ges., Bd. XX, Heft 5, blz. 229). D. V. 
De ontkieming der granen. — Laat men graankorrels of Maiszaden kiemen, 
zoo maken zij eerst een internodium , aan welks top de eigenlijke stengel zich 
begint te vormen. Dit internodium dient om den stengel vlak onder de opper- 
vlakte van den grond te doen beginnen, onafhankelijk van de diepte, waarop 
het zaad ligt. Ligt dit diep, dan wordt het lang, ligt het zaad oppervlakkig, 
dan blijft het internodium zeer kort. De oorzaak moet in het licht gezocht 
worden, want in het donker verheffen de kiemende zaden het begin hunner 
stengels vele centimeters boven den grond. 
Het is echter zeer vreemd dat een orgaan, dat onder den grond groeit, door 
het licht in zijn groei zoo nauwkeurig kan gereareld worden. Dit punt is nu door 
SCHELLENBERG onderzocht. Hij ontdekte dat het bedoelde internodium niet zelf 
voor het licht gevoelig is, maar dat de prikkelbaarheid berust in de jonge 
bladeren. Elk blad brengt den prikkel, dien het van het licht ontvangt, over op 
zijn eigen internodium en regelt zoo den groei daarvan. Snijdt men de bladeren 
weg, of houdt men ze donker, zoo kan het licht geen invloed meer uitoefenen 
en worden de internodiën in het licht zoo lang, alsof de geheele plant in het 
donker stond. 
Men heeft hier dus een geval als in de worteltoppen , waar, zooals darwin 
ontdekte, de voor de zwaartekracht gevoelige top op een afstand van 2 mm. ligt 
van de plaats, waar de kromming tot stand komt. Evenzoo is bij kiemplanten 
van grassen de top der kiemblad-scheede voor het licht gevoelig , terwijl de helio- 
