88 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
de cellen-massa van een orgaan is, des te grooter het kalkgehalte. Volgens aso 
is daarom zeer te letten op de verhouding van assimileerbare kalk en magnesia 
in den bodem en komt het bij het mesten met kalk niet zoozeer aan op de 
vermeerdering van de hoeveelheid daai’aan , als op de gewijzigde verhouding tot 
de voorhandene magnesia. Voorts bleek ook uit zijn proeven , dat magnesia als 
vergif werkt wanneer geen kalk voorhanden is en dat, gelijk ook loew waar- 
nam, de kalk grooten invloed oefent op de ontwikkeling van wortelharen. 
F ER UT A nam proeven ter beantwoording van de vraag met hoeveel kalk men 
een bodem moet mesten , die niet aan dit bestanddeel gebrek heeft , maar be- 
trekkelijk te rijk is aan magnesia. Hij ging uit van een bodem, waarin de assi- 
mileerbare hoeveelheden CaO en MgO = 1:1 stonden en wijzigde nu die ver- 
houding door bijvoeging van kalk en resp magnesia. Voor de proeven dienden 
kool, boekweit en haver, terwijl als gunstigste verhouding gevonden werd: voor 
boekweit CaO : MgO = 3 : 1 , voor kool 2 : 1 en voor haver 1:1. 
Feruta, die de assimileerbare kalk en magnesia in den bodem bepaalt door 
uittrekken met warm verdund zoutzuur, besluit uit zijn onderzoek: dat de beste 
verhouding van CaO ; MgO voor bladrijke gewassen ongeveer is als 3 : 1 en voor 
bladarmere, gelijk de graangewassen, omstreeks als 1 : 1. {Buil. CoU. Jgric. ToJcio, 
Maart 1902 en daaruit in Cenir.-Bl. 1902’, II, 396). R. s. tj m. 
