WAAROM ZINGEN DE VOGELS? 
43 
dezelfde mate. Zij werd noodig door het vliegen en vooral door het 
trekken bij nacht en de bedoelde geluiden kunnen gekenmerkt 
worden als loktonen , alarm- en angstkreten en waarschuwingen. 
Op dezen eersten trap van ontwikkeling zijn blijven staan: de 
dag-roof vogels en veel zeevogels, al kan men ook al bij vele ver- 
tegenwoordigers daarvan geluiden hooren , die alleen in den paartijd 
worden gemaakt. Ook de niet alleen muzikaal begaafde , maar met 
prachtige zingspieren voorziene kraaien en gaaien zijn , vreemd 
genoeg , niet verder gekomen. 
Toen eenmaal de stem een middel was geworden om uitdrukking 
te geven aan bepaalde , onbewuste , aandoeningen , was het niet meer 
dan natuurlijk dat zij ook in dienst trad van de aandoening, die bij 
de dieren de duurzaamste, de regelmatigst voorkomende en de sterkste 
is , namelijk de geslachtsdrift. Zoodra het groote nut daarvan (zie 
boven) was gebleken , werd het verband tusschen geluiden en sexueele 
betrekkingen sterker. Er ontstonden bepaalde , voor elk geslacht 
kenmerkende, geluiden en loktonen. Het roepen had niet meer ten 
doel om soortgenooten byeen te lokken of te houden , maar werd 
een middel om mannetjes en wijfjes tot elkander te brengen. Nu 
moest ook een sexueel dimorphisme , een verschil van de twee 
geslachten , in deze geluiden ontstaan ; want zulke verschillen ontstaan 
ook in allerlei andere opzichten, naar mate het geslachtsleven en de 
voortplanting tot een hoogeren graad van ontwikkeling komen. Het 
wijfje moet aan de stem kunnen hooren, dat een mannetje haar 
begeert en omgekeerd moet het mannetje kunnen hooren of er een 
wijfje dan wel een mededinger in de buurt is. Het verschil , dat in 
dit opzicht bestaat tusschen mannetjes en wijfjes, moet derhalve 
beschouwd worden als een aanpassing , die uit een oorspronkelpke 
gelijkheid is ontstaan, darwin meende omgekeerd dat wij in het vrouwelijk 
stemorgaan en bij de geluiden , die de wijfjes maken , te doen hebben 
met »reciproke «-verschijnsels. Het vermogen om te roepen en te zingen 
zou dan oorspronkelijk alleen bij de mannetjes aanwezig zpn geweest 
en eerst later door overerving op gebrekkige wijze en slechts gedeel- 
telijk overgegaan zijn op de wijfjes. De eerste meening vindt vooral 
steun in de ontleedkunde (zie boven) ; want de differentiëering , vooral 
van de spieren , laat zich afleiden uit eenvoudige toestanden , die bij 
beide geslachten aanwezig zijn. 
Zoo kregen dan de geluiden , die oorspronkelijk primair , alleen 
wederkeerige lokmiddelen en herkenningsteekenen waren een nieuwe , 
