44 
WAAROM ZINGEN DE VOGELS ? 
secundaire beieekenis. Als reflexuitingen van de geslachtsdrift werden 
zij middelen om die aandrift op te wekken en aan te wakkeren. Zij 
werken op het toehoorendo wijfje en doen daardoor de behoefte aan 
paring ontstaan , maar de aan hun voortbrenging verbonden inspan- 
ning doet ook die behoefte bij het mannetje sterker worden. Op 
allerlei gronden moeten wij namelijk aannemen , dat een goed gevolg 
van de geslachtelijke vereeniging zeer bevorderd wordt door alles 
wat opwekt en geest en lichaam in spanning brengt. 
Op dezen trap van ontwikkeling , waarop reeds naast een primaire 
ook een secundaire beteekenis van den »zang” bestaat, staan bij- 
voorbeeld de koekoek en de specht. Vooral bij de laatstgenoemde 
vogels is een ontstaan van den paringstoon uit een loktoon en zijn 
geleidelijke overgang en differentiëering tot een mannelijken en 
vrouwelijken paringstoon goed waar te nemen. 
Toen het geslachtsverschil van de stemorganen en van de stem tot 
stand gekomen was, begon een verder reikende arbeidsdeeling. »Om 
de vereeniging van de individuen tot paren te bevorderen en vooral 
om de geslachtelijke opwekking sterker te maken , werd de aard van 
de wijfjes meer passief, die van de mannetjes meer aktief. Bij de 
wijfjes ontwikkelde zich een nieuw instinkt , een terughoudende en 
afwerende aard tegenover het mannetje. Het mannetje alleen behield 
het instinkt om aan te lokken en de daarmeé verband houdende 
functie om de geslachtsdrift op te wekken. Had tot op dezen stand 
der ontwikkeling alleen de natuurkeus invloed , nu begon ook de 
teeltkeus te werken. Het bijeenhouden der soortgenooten , de weder- 
keerige aanlokking en opwekking of prikkeling der geslachtsdrift 
zijn handelingen , die ten goede komen aan het instandhouden der 
soort. Toen het wijfje de passieve , ontvangende rol op zich nam en 
het mannetje de aktieve en gevende , ontstond er meer en meer 
concurrentie tusschen de mannetjes en daarmeê begon een onwille- 
keurige en onbewuste keus van die mannetjes , die het krachtigst op 
de geslachtsdrift werkten.” 
Wij moeten ons nu voorstellen dat , door steeds verder gaande ar- 
beidsdeeling tusschen de beide sexen , de natuur- en de teeltkeus uit 
den loktoon vóór de paring door een vermeerdering van het aantal 
tonen en strofen en door een steeds toenemende modulatie de slag 
en het gezang deden ontstaan. Het was eerst een soort gekweel, zoo- 
als dat van klauwieren en grasmusschen , daarna een éénstrofig slaan , 
zooals van de vink en ten slotte , in zijn hoogste ontwikkeling , een 
