WAAROM ZfNGEN DE VOGELS? 
45 
meerstrofig gezang , zooals wij dat hooren van lijsterachtige vogels 
(Turdidae) , merels en nachtegalen. 
Het gezang heeft dan voor de vogels geheel dezelfde beteekenis 
als de oorspronkelijke , uitsluitend in den paartijd gebruikelijke , lok- 
toon dien wij soms ook nog van het wijfje te hooren krijgen (kwartel). 
Bij enkele soorten , zooals de vink en de geelgors (Eraberiza citrinella) 
laat het mannetje hem in den paartijd hooren naast en tusschen zijn 
eigenlijken slag. De beteekenis van beide geluiden is echter dezelfde : 
het zijn lok- en herkenningsmiddelen en tevens prikkels , die de ge- 
slachtsdrift opwekken. 
Een zeer bizondere plaats neemt hiertegenover het zomer- , herfst- 
en wintergezang van sommige zangvogels in. Wij mogen daaronder 
niet opnemen de vogels , die nog diep in den zomer zingen , zooals 
de leeuwerik, omdat zij twee- of driemaal broeden. Dan heeft hun 
lied dezelfde beteekenis als in de lente. Er zijn echter vogels, die 
doorzingen , zij het ook minder krachtig , tot aan den herfstrui , als 
de geslachtsdrift lang bevredigd en uitgedoofd is. Het winterkoninkje 
en het roodborstje laten hun heldere stem nog hooren op zonnige 
dagen , midden in den winter. 
Haecker meent dat voor een deel bij het lentelied , maar vooral en 
bijna uitsluitend in deze gevallen , iets anders in het spel is. Dit 
zou dan zijn »een spoor van een hoogere, boven het instinkt staande , 
psychische stemming , een geestelijk gevoel van welbehagen , dat ont- 
staat door deze uiting of door haar werking op het gehoor. Een 
behagen in het kunnen of iets van dien aard. Het zingen is dan de 
uitdrukking van een opgewekte stemming en het werkt, gelyk ieder 
spel, terug op de ziel.” In dit geval krijgt dus het gezang , naast de 
oorspronkelijke of primaire en de latere secundaire (nuptiale) betee- 
kenis , nog een derde of tertiaire. Ook groos verkondigt deze meening. 
Mij komt het trouwens niet onwaarschijnlijk voor, dat het herfst- 
en wintergezang ook wel een soort van instinktmatige oefening zou 
kunnen zijn. Er hangt voor de mannetjes en voor de instandhouding 
der soort zooveel af van een volmaakt gezang , dat de natuur alles 
doet om dit tot stand te brengen. 
Er is nog een andere verklaring van te geven. Insectenetende 
vogels hebben , evenals roofvogels , hun eigen , vrij nauwkeurig be- 
grensd jachtgebied. Vele paren kunnen niet te dicht bij elkander 
wonen , want er zou , vooral tijdens het groot brengen van de 
jongen , licht schaarschte van voedsel kunnen ontstaan. Overschrijdt 
