54 
UIT DE GESCHIEDENIS VAN DE EEND. 
die het aaiitul hunner eenden wenschen te vermeerderen , namelijk 
de eieren van den wilden vogel te verzamelen en hen onder hun 
kippen te leggen, bewijst daarenboven, gelijk de heer dixon opmerkt, 
»dat de eend in dien tijd nog geen genaturaliseerd en vruchtbaar 
bewoner van den Romeinschen hoenderhof was geworden.” ^ 
Vauro geeft de volgende voorschriften voor een eendenperk. Het 
moet, zoo mogelijk, op eene moerassige plaats aangelegd worden, 
omdat de eenden daarin behagen scheppen. Is dit niet mogelijk, 
dan moet óf een natuurlijke vijver gekozen , óf een gegraven worden , 
steeds met schuin aüoopende boorden , opdat de eenden stap voor 
stap kunnen afdalen. Rondom moet een muur van 15 voet hoogte 
worden gebouwd ; aan de binnenzyde daarvan moet een opgehoogde 
dijk zijn, waarop overdekte legnesten staan. De rand van den vijver 
behoort een vlakke bevloering van cement te bezitten. De vijver 
moet in verband staan met een kanaal, waarin het voeder moet ge 
worpen worden, .omdat de eenden dit gaarne uit het water opnemen. 
Van buiten moet de muur met cement bekleed worden , om schadelijke 
dieren het overklimmen te beletten en over het gansche perk moet 
een net met groote mazen worden gespannen , opdat geen roofvogel 
naar binnen en geene eend naar buiten kunne vliegen. Steeds moet 
door het kanaal van den vijver water stroomen om het altijd frisch 
te houden. Als voeder geve men tarwe, gerst, druivenschillen en 
nu en dan eenige watercrustaceën (ex aqua cammari). In deze parken 
werden , behalve eenden , ook wel andere soorten van watervogels 
bewaard. ^ 
Omdat de wateren van Noordelijk Europa ook thans nog zeer rijk 
aan eenden zijn , mag men gerustelijk aannemen dat de wilde eend 
in den oud-Germaanschen tijd even goed een jachtdier was als het 
andere watergevogelte en ook , dat er toen geen behoefte was de 
eend tot huisdier te maken. Het temmen der wilde eenden is dan 
ook in de Germaansche landen van veel later datum dan het tam 
maken der ganzen. In China daarentegen maakt de eend reeds sedert 
de oudste tijden deel uit van het hofgevogelte. De methode, die de 
Chineezen tegenwoordig nog bij het fokken van eenden aanwenden , 
is nog precies dezelfde als die van vóór duizend en meer jaren. 
Een groot deel der inwoners leeft daar van de eendenteelt. Sommigen 
^ Darwin. Het var. der lluisd. en Culiuurjd , bladz. 322. Arnhem, Gebr. Cohen, 1891. 
2 Album der Natuur, 1882, bladz. 374. 
