UIT DE GESCHIEDENIS VAN DE EEND. 
55 
koopen de eieren op , terwijl anderen de jongen op kunstmatige wijze 
uitbroeden en derden de jonge diertjes opfokken. 
Overal in China heeft men groote inrichtingen , Pov-ach-chomj ge- 
naamd , waar men zich uitsluitend bezighoudt met het kunstmatig 
uitbroeden van eendenkuikens. Op een steenen haard ligt een ijzeren 
plaat ; daarop plaatst men een met zand gevulde kist , waarin de 
eieren naast elkaar gelegd worden. Daarover wordt een haren zeef 
gelegd en het geheel met een mat bedekt om de warmte te behouden. 
Voor de verwarming gebruikt men houtskool van een soort hout, 
dat langzaam gloeit, om zoo gelijkmatige warmte te verkrijgen. In 
het begin geeft men wat minder warmte , langzamerhand doet men 
die toenemen tot de temperatuur verkregen is , noodig voor het uit- 
komen der kuikens. Wanneer het water van de rijstvelden is afge- 
loopen , verzamelt men de kleine kreeften en krabben , kookt ze en 
hakt ze fijn. Dit vormt het eerste voedsel der pasgeborenen. Na een 
paar dagen komen hier nog rijst en fijngesneden kruiden bij en al 
spoedig worden de jongen aan anderen verkocht, die ze verder 
opfokken. 
In China maakt g’evogelte met rijst en visschen bijna het geheele 
voedsel uit , voor rijk zoowel als voor arm ; vandaar dat men de 
teelt van eenden , duiven , ganzen en hoenders zoo in het groot be- 
drijft. Toch is er één eigenaardige uitzondering. Ben talrijke volks- 
klasse — de aanhangers van den God Hong-Vum-Shum — mag 
geen eendenvleesch eten. De moeder dezer godheid moet n.1. in een 
langdurige ziekte door een eend gevoed zijn geworden. Deze bracht 
haar dagelijks in haar snavel kruiden als voedsel en als geneesmiddel. 
De later geboren Hong-Vum-Shum moest nu met zijn aanhangers 
de belofte afleggen, nimmer het vleesch van dezen » heiligen vogel” 
te eten. De bewoners van het dorp Sa-tow op het eiland Honani o. a. 
zijn aanhangers van Hong-Vum-Shum en in het geheele dorp is 
daarom geen enkele eend te vinden. 
Maar , zooals gezegd , dit zijn uitzonderingen ; het fokken van 
eenden wordt in zoo goed als alle provincies van China in het groot 
bedreven. Hoofdstations vindt men o. a. in Nam-ton , een dorp niet 
ver van Kanton. Daar ziet men dikwijls vele duizenden eenden bijeen. 
Hebben de eenden een voldoende grootte bereikt , dan worden ze 
aan reizende kooplui verkocht, die ze in hunne vaartuigen of zwem- 
mende stallen van de eene plaats naar de andere brengen om ze 
daar weer aan slagers (poeliers) te verkoopen. Ook zijn er talrijke 
