56 
UIT DE GESCHIEDENIS VAN DE EEND. 
en groote etablissementen , die zich uitsluitend met het slachten en 
inzouten van eenden en ganzen bezighouden, b.v. in Bin-chow. 
Hardgekookte eendeneieren worden door de Chineezen met voor- 
liefde genoten en worden bij doop- en geboortefeesten geverfd, 
evenals bij ons op het paaschfeest. 
Algemeen wordt aangenomen , dat de verschillende rassen van de 
tamme eend alle van de gewone wilde eend (Anas boschas) afstammen. 
De wilde eend is ver verspreid, van den Himalaya tot Noord- Amerika. 
Zij kruist zich gemakkelijk met de tamme eend en de jongen , die 
uit zulk een kruising voortkomen , zijn volkomen vruchtbaar. De 
oorsprong der tamme eend van de wilde soort wordt in bijna alle 
Europeesche talen , gelijk reeds voor langen tijd androvandi op- 
merkte , daardoor erkend , dat dezelfde naam voor beide wordt ge- 
bruikt. De Romeinen noemen den vogel Anas ^ bp de Grieken heet 
hij nessa. In het oud-Hoogduitsch vindt men Anut , in het Angel- 
saksisch ened, in het oud-Noorsch and. In het Russisch heet de eend 
utka , bij de Serviërs utva. 
In sage en volksgeloof komt de eend ook voor. 
In Oldenburg laat men pas aangekochte hoenders en eenden in 
een spiegel zien; dan, heet het, loopen ze niet weg. 
De Bergeenden zijn, volgens mühlenhoff, op het eiland Sylt 
bijna heilige vogels. Men maakt geen jacht op hen , maar helpt hen 
zelfs nesten bouwen door in de duinen holen en gangen te graven. 
Wel ontneemt men hun een tien- a twaalftal eieren, maar de overige 
laat men hun , zoodra de broedtijd begint. Dat de bergeenden de 
bewoners van het eiland , zooals zij gelooven , met een welgemeend 
»gud Dag, gud Dag” begroeten, is wegens deze goedgunstige behan- 
deling zeer wel aan te nemen. 
Dat in vele Germaansche sprookjes vermoorde vrouwen bij nacht 
de gestalte van een eend aannemen om zoo tot hun kroost te komen 
en »onttooverd” te worden, is bekend; meer algemeen zpn echter 
in de Germaansche volkssagen de geheimzinnige »zwanevrouwen”. 
Een dergelijke rol spelen in Rusland de eendenvrouwen. 
Prins Milan komt aan een meer , waarop dertig bonte eenden 
zwemmen en niet ver van den oever liggen dertig witte hemden 
in het gras. Voorzichtig stijgt de prins van het paard, neemt een 
der hemden weg en verbergt zich daarmeê achter struikgewas. Na 
het bad verlaten de eenden het water en gaan op één na naar de 
hemden , buigen zich ter aarde en worden wonderschoone maagden. 
