t)E INDISCHE TAPIR OF SCHABRAK-TAPIR. 
61 
werpen ; maar de tapir ontvluchtte , voordat de strik toegetrokken was. 
Toen hij overal, waarheen hij ging, vervolgers op zich zag afkomen 
werd hij hoe langer hoe wilder , doch naar het ons toescheen meer 
van angst dan van woede. Tot nu toe hadden wij slechts een luid 
en snel snuiven gehoord, maar nu begon hij te schreeuwen en wel 
op eene wijze , die de meeste overeenkomst heeft met het schreeuwen 
van een gejaagd tam varken, doch afgebroken en luider. Toen hij 
de strik afschudde , keerde hij zoo snel om , dat hij een paar Maleiers 
omverliep ; hy deed echter geen poging ze iets te doen , bekom- 
merde zich niet om hen en liep haastig op het afvoerkanaal 
toe , ten einde langs den weg , waardoor hy binnen was gekomen , 
ook terug te gaan. 
De Maleiers volgden hem voor een deel in het water , om hem 
touwen om de achterpooten te binden , terwijl anderen op den oever 
poogden hem een strik om te werpen. Beide pogingen gelukten , daar 
het dier zich in het nauwe kanaal niet kon omkeeren. Door de 
manier waarop het dier zich, onder steeds harder schreeuwen, teweer 
stelde, werd het water in het afvoerkanaal weldra in enkel modder 
veranderd en spatte voortdurend zoo naar alle kanten , dat wij ten 
slotte niet meer konden zien , wat er voorviel. Het duurde nu niet 
lang of de tapir was geheel gebonden ; ook hierbij had hij geen 
enkelen man gebeten of op andere wijze gekwetst. 
Toen hij machteloos op het gras lag en door verscheidene emmers 
water van de modder gereinigd was , kon ik hem nauwkeurig be- 
kijken en meten. Zijne lengte , van de 7 duim lange slurf tot aan 
het einde van den zeer korten, hoogstens 2 duim langen staart, 
bedroeg 7 voet 9 duim ; zijne schouderhoogte 3 voet 6^/3 duim , 
zyn omvang 6 voet 2 duim. De kleur was een mat zwart, slechts 
de punten der ooren waren wit en een groote , witte , ietwat gryze 
vlek breidde zich over de grootste achterhelft van den rug als 
een dek uit, achter tot aan den staartwortel op zijde, tot aan den 
buik ; de laatste was zwart. Op zijn dikke huid vertoonden zich hier 
en daar korte haren. De huid voelde als caoutchouc aan , waarmede 
zij ook (behalve de boven bedoelde witte vlek) wat de kleuren be- 
treft veel overeenkomst had. De staart was onbehaard. 
Deze tapir gewende zich zeer wel aan de gevangenschap en bleek 
een zeer zachtmoedig dier. Ook aan het gezicht van menschen ge- 
wende hij spoedig en het duurde niet lang of hij stak, als hij ons 
zag naderen , den kop tusschen de bamboesstaven zijner gevangenis 
