G2 
DE INDISCHE TAPIR OF SCHARRAK-TAPIR. 
om een pisang of een stuk suikerriet uit onze band aan te nemen. 
Niet alleen liet hp toe dat wij hem aanraakten , maar hij scheen 
er op gesteld dat wp hem op den kop krabbelden. Met den verleng 
den neus of slurf betastte en bevoelde hij altijd onze handen. Aan- 
vankelijk bestond het voeder voornamelijk uit versch gras en boom- 
bladeren ; maar spoedig wende hij zich aan gekookte rijst , terwijl 
suikerriet en pisang voor hem even zulke lekkernijen waren als voor 
olifanten , paarden en herten. 
De tweede maal dat ik een tapir zag was in 1862 te Boengamas , 
in de residentie Tebing Tinggi. Het was kort voor zonsondergang ; 
ik kwam juist aan en wilde mp naar den controleur begeven , toen 
mijne opmerkzaamheid getrokken werd door een lawaai van men- 
schenstemmen en het geschreeuw van een dier. Mijne dragers zet- 
ten hunne pakken eenvoudig neêr en snelden tusschen de huizen en 
tuinen aan mijne rechterhand naar de plaats vanwaar het alarm 
kwam. Ik volgde hen. 
Daar lag een groote mannelijke tapir , uit talrijke wonden bloe- 
dend , stervend op den grond. Het dier kon zich niet meer oprich- 
ten, ja kon nauwelijks den kop en de beenen bewegen en het smar- 
telijk geschreeuw en gesteun werd van oogenblik tot oogenblik 
zwakker. Niettegenstaande drong men van alle zijden op het dier 
om het met pieken en klewangs de rest te geven. Het scheen dat 
een ieder zijn wapen met het bloed van het dier wilde kleuren. 
Het dier was geheel onbemerkt in het dorp gekomen en eerst 
ontdekt, toen de bevolking van het veld huiswaarts keerde. Het 
werd omsingeld en met lanssteken en klewanghouwen gedood. 
Dit mannetje was een halve voet lager en evenveel korter dan 
het hiervoor beschreven wijfje. Het voorkomen van den tapir in 
deze 1200 voet boven de oppervlakte der zee gelegen streek, die met 
bosschen bedekt en met rivieren doorsneden , doch overigens droog is, 
bewijst, dat de tapir niet alleen in lage , moerassige streken voorkomt. 
