MIMICRIE 
31 
vorm en eigenschappen , en zuivere gevallen van nabootsing , andere 
kunnen staan , waar beide oorzaken tegelijkertijd werkzaam zijn. En 
zoo men hierover nadenkt, zal men spoedig tot de overtuiging 
komen , dat er groote kans is , dat eene phantastische natuurbeschou- 
wing het aandeel van den laatsten factor ten koste van dat van den 
eersten zal vergrooten. Want voor hare boeiende schilderingen biedt 
de eerste zeer weinig , maar de laatste zeer veel stof. 
Dit is dan ook werkelijk de toestand, waaraan het boek van 
PIEPERS zijn ontstaan te danken heeft. De zeer groote overdrijving van 
het aandeel der nabootsing in den engeren zin van het woord geeft 
hem aanleiding tot zijn kritiek , en een nauwkeurige herziening der 
feiten leidt hem er toe dit aandeel hoe langer hoe meer in te krimpen. 
Een ander punt vormt de leer der natuurkeus , en vooral de 
tegenwoordig heerschende vorm van die leer , waarbij de natuur door 
selectie der gunstigste individuen , uit de steeds voorhanden zooge- 
noemd toevallige en geringe schommelingen om het gemiddelde , al- 
lengs verbeteringen van zóó grooten omvang zou kunnen maken, 
dat de oude soort in een nieuwe overgaat. Het is duidelijk, dat deze 
stelling , logisch beschouwd , niet noodzakelijk met de leer der na- 
bootsing verbonden is. Maar daar zij in de laatste een harer hechtste 
steunpilaren gezocht en gevonden heeft , zoo ligt het voor de hand , 
dat de beperking van het gebied der nabootsing aan de waarde van 
de selectie-leer zeer grooten afbreuk moet doen. 
De gevallen van nabootsing laten zich evengoed door schoksgewijs 
optredende veranderingen, en door de natuurkeus daaruit, d. i. door 
het overleven der meest doelmatigen onder deze verklaren , als door 
de theorie van langzame en voortdurende wijzigingen , in een bepaalde 
richting, onder den invloed van aanhoudende selectie. Maar zij wor- 
den thans algemeen aangevoerd als argumenten vóór de laatste theorie 
en tegen de eerste. Daarom is een groot deel van het werk van den 
heer piepers gewijd aan een critiek van de betrekking tusscheii 
mimicrie en selectie , een critiek , die zooals men na kan gaan voor 
de laatste leer geheel af brekend , ja op dit gebied , ten eene male 
vernietigend is. 
Het in den aanhef genoemde werk is, zooals uit den meer vol- 
ledigen titel blijkt, eene »Erklarung seiner Thesen über Mimicry (sensu 
generalij, auf dem im Jahre 1901 in Berlin stattgefundenen 5en 
internationalen zoologischen Kongress vorgetragen”. Het aantal dezer 
