30 
MIMICRTi:. 
na, heeft de gelijkenis eenig voordeel? Bootsen hoppebladeren soms 
wingerdbladeren na, omdat zij zooveel op elkander gelijken, dat 
men soms het eene voor het andere aanziet? Ziedaar een goed uit- 
gangspunt voor allerlei poëtische beschouwingen , — die ik echter 
gaarne aan den lezer overlaat. 
Een ander voorbeeld zijn de woestynplantec. Zij vormen een zeer 
karakteristiek type, dat bepaald wordt door de waterarmoede. Geringe 
bladoppervlakte , dikwijls opgerolde bladeren , een harde en dikke 
opperhuid, houtige en dikwijls doornige takken vormen de gemeen- 
schappelijke trekken , waardoor allen aan het zooeven genoemde be- 
zwaar trachten te ontkomen. Maar bootsen zij daarom elkander na? 
Gelijken planten uit verschillende familien zooveel op elkander als 
sommige Euphorbia’s op Cactus-soorten , is dan de vorm van de 
eene onder den invloed der andere ontstaan , of zijn het slechts aan- 
passingen van hetzelfde doel? 
Piepers toont nu aan, dat zulke overeenkomsten in de natuur, 
ook in het dierenrpk en vooral onder de insecten , uitermate algemeen 
zijn, zonder dat het noodig is, daarvoor een bijzondere oorzaak, een 
doelmatigheid of een nut voor een der beide op elkander gelijkende 
soorten te veronderstellen. En hoe nauwer de verwantschap van twee 
vormen is , d. w. z. in hoe meer opzichten zij reeds krachtens hunne 
gemeenschappeiyke afstamming overeenkomen , des te gemakkelijker 
zal een toevallige gelijkheid in andere punten op ons den indruk 
van een verschijnsel van biologische beteekenis maken. 
Is dit punt eenmaal in een helder licht gesteld , zoo ontstaat natuur- 
lijk bij elke meer intieme overeenkomst, bij elk geval dat men thans 
als nabootsing beschouwt, de vraag welk deel der gelijkenis toevallig 
is , en welk deel niet. In de leer der nabootsing neemt men steeds 
aan , dat de eene vorm ouder is dan de andere. De jongste heeft 
dan , in den loop der ontwikkeling , allengs de trekken van den 
ouderen aangenomen , en wel , omdat dit voor hem een voordeel 
was. De evolutie van de eene soort vond dus plaats onder den in- 
vloed van de andere, de gelijkenis 'is geen toevallige, maar een door 
bepaalde oorzaken bewerkte. Het voorbeeld van vlinders, die door 
de gelijkenis hunner vleugels op die van vergiftige of wansmakelijke 
soorten aan de vervolging door vogels ontsnappen , is voor deze 
voorstellingen een der meest geliefkoosde. 
Nu is het echter duidelijk , dat tusschen de zuiver toevallige , 
of door adaptie aan gelijke omstandigheden ontstane overeenkomst in 
