MIMICRIE. 
29 
natuurwetenschap allengs gevestigd hebben , beter overeenkomt en 
dat dus , in één woord , meer natuurlijk is. 
Dr. piepers’ boek over mimicrie , selectie en Darwinisme is een 
toepassing van deze denkbeelden op een bepaald onderdeel der biolo- 
gische wetenschap. En wel juist op dat deel , dat voor poëtische be- 
schouwingen der natuur de meest verleidelijke stof aanbiedt, en 
daartoe dan ook bet meest veelvuldig aanleiding gegeven beeft. Het 
is bet gebied der nabootsing , of in wijderen zin dat der gelijkenis. 
Een uiterst lange reeks van gevallen kunnen bier bijeengebracht 
worden. De overeenkomst van sommige wortels met deelen van bet 
mensebelijk lichaam , waarop in de oude tijden der alruinen bet geloof 
aan bun geneeskrachtige eigenschappen gegrondvest was (b.v. de 
Radix Mandragoraé) en de overeenkomst van sommige soorten van 
bijen met de bloemen der Orchideeën die zij bevruchten — zóó groot, 
dat men bloem en bp met elkander verwarren kan — ■ , vormen bier 
twee uitersten , waartusseben tallooze gevallen staan. Aan de eene 
zyde de zuiver toevallige overeenkomst, die hoegenaamd geen be- 
teekenis beeft, aan de andere een overeenkomst in zoo talrijke punten 
en zoo volkomen , dat zij ónmogelijk aan bet zuivere toeval kan 
worden toegeschreven. 
Waar is de grens? Hoeveel van de overeenkomst is toevallig en 
welk deel eisebt en wettigt een bepaalde verklaring ? Hoeveel van 
wat men thans mimicrie noemt is werkelijk nabootsing ? Zietdaar de 
vragen , die piepers zich stelt en die bij , door een uitvoerige kritiek 
der afzonderlijke gevallen , tracht te beantwoorden. En bet algemeene 
antwoord is, dat aan de werkelijk bestaande overeenkomsten veelvuldig 
een beteekenis gehecht wordt, die uitermate overdreven, of laat ik 
liever zeggen , zeer gezocht is. 
Kiezen wij een paar voorbeelden. Klimplanten , slingerplanten en 
lianen hebben een gemeenschappelijk type , dat baar in staat stelt 
langs andere gewassen omhoog te klimmen. Lange, dunne, buigzame 
stengels , vooral aan den groeienden top zeer gerekt en weinig be- 
bladerd, voorzien van bewegingen om bun steunpunten op te zoeken 
en dergelijke kenmerken vormen een gemeenschappelijk beeld. Komt 
daarbij een overeenkomst in den vorm der bladeren , zoo wordt de ge- 
lijkenis dikwijls misleidend, en iedere plantenliefhebber vergist zich 
dan ook wel eens tusschen de windende veelknoopen van het geslacht 
der boekweit {Polygonum) en de eigenlijke winden {Convolvulus) , ten- 
minste zoolang zij niet bloeien. Bootsen die twee daarom elkander 
