WAAROM ZINGEN DE VOGELS? 
11 
te onderscheiden. Aan vreemdelingen is gemakkelijk waar te nemen , 
dat de een zéér veel gemakkelijker een andere dan zijn eigen taal 
goed leert spreken dan de ander. Ieder onzer zal ook wel eens de 
ervaring hebben opgedaan dat een landgenoot , die een vreemde taal 
goed en gemakkelijk spreekt , ons dit even vloeiend en correct schijnt 
te doen als de vreemdeling wiens eigen taal dat is. Toch zullen dan 
die vreemdeling en zijn landgenooten dadelijk in hem den buitenlan- 
der hooren. Ik heb eens, te Napels, een tijd lang verkeerd in een 
zeer polyglot gezelschap , waaronder ook een drietal Russen waren. 
Toen de kwestie van de moeielijkheid om een vreemde taal met het 
juiste accent te leeren spreken ter tafel kwam , werd natuurlijk ook 
gevraagd hoe de Russen het stellen met de vaak zoo merkwaardige 
opeenhooping van medeklinkers. Zij verklaarden die alle uittespreken 
en 'Ook te hooren. Om de proef op de som te leveren dicteerde een 
hunner aan zijn landsman eenige door ons in een adresboek aange- 
wezen namen , die voor onze ooren volkomen gelijken klank hadden , 
maar verschillend geschreven werden , zooals Sybrowski , Srzibrofski , 
Sdzibrowski en dergelijke. Zij werden steeds zonder eenige fout op- 
geschreven en de Russen waren werkelijk verbaasd, dat wp het ver- 
schil niet duidelijk hoorden. Een ander voorbeeld heb ik uit den 
mond van een dame , die te Berlijn studeerde in een kliniek voor 
stotteraars. Zij wilde een klein patiëntje het verschil leeren tusschen 
harde en zachte medeklinkers , ba en pa , da en ta. Al haar pogingen 
om die klanken na te doen zeggen , mislukten. Toen zp haren leer- 
meester , den leider der kliniek , haar nood klaagde , zei deze zeer 
verwonderd : maar u moet ook da en tha zeggen , met duidelijken 
h klank en zoo was het. Eerst daardoor kon het kind het verschil 
hooren. Het sterkste bewijs daarvoor is trouwens, dat in de nieuwere 
Buitsche schrijfwijze in woorden als Tier , Tat de h achter de t weg- 
gelaten wordt, terwijl wij die h toch duidelijk in de woorden hooren 
en een Duitscher ons omgekeerd herkent als wij , Duitsch sprekend , 
haar weglaten. En dan maakt men bij ons al zoo’n drukte over het 
weglaten van letters , die zeer bepaald niet worden uitgesproken ! 
Wie onderwijs geeft of zich ophoudt in streken, waar de h voor een 
woord weggelaten wordt , weet hoe moeielijk het is om die letter te 
doen hooren en te laten nazeggen. 
Ik heb eens gehoord van een dorpsonderwijzer, die zijn kinderen, 
als zij de letters a en h moesten opschrijven, sprak van »a’’ en 
» stoeltjes a”, anders werd geregeld a opgpschieven als hij h zei. 
