WAAROM ZINGEN DE VOGELS? 
7 
van wedstrijd houden en dat het wijfje den besten zanger uitkiest 
om de vader te worden van haar toekomstig kroost. Wij zouden dan 
te doen hebben met een soort van teeltkeus. Ook de pronkkleuren , 
de bruiloftstooi van de mannetjes en vele liefdesspelen van de vogels 
in den paartijd hebben, volgens die wijze van beschouwing, dezelfde 
beteekenis. Het best en uitvoerigst wordt dit toegelicht in Darwins 
afstamming van den mensch. 
Een krachtig argument voor deze verklaring is het verschijnsel dat 
mooie geluiden en schitterende kleuren zelden samengaan. Ik denk 
hier aan papegaaien en hoenders. Toch komen wij ook hier weer op 
gevaarlijk terrein. Wij vergelijken de dieren weer te veel met ons 
zelf. Als het gezang van een nachtegaal of het slaan van een vink 
op het gaaike een aangenamen indruk maken , moeten wij dit ook 
aannemen van het gekras van een raaf en van het krijschen van een 
meeuw. Daartegen bestaat trouwens geen bezwaar. Negers worden 
waarschijnlijk mutatis mutandis even aangenaam aangedaan door de 
helsche krijgsmuziek , die hen in de gewenschte stemming brengt , 
als wij door een symphonie van beethoven uitgevoerd door mengel- 
berg’s orkest. 
Het bezwaar tegen deze opvatting ontstaat pas als men gaat be- 
weren dat de wijfjes dan een bewuste keuze doen, dat zij vergelijkin- 
gen maken en overleggen om tot een beslissing te komen welk 
mannetje tot de paring zal worden toegelaten. 
Hiermede komen wij tot het punt , waarvan wij uit moeten gaan 
om in deze materie tot een besluit te komen. 
Kunnen de dieren met elkander praten? 
Zeer zeker zegt de een. Er is geen kwestie van of dieren kunnen 
elkander door geluiden allerlei dingen te kennen geven. 
Om ons te bepalen tot de vogels behoeven wij slechts te letten 
bijv. op een merel. Als de vogel op een mooien lentedag in den 
hoogsten top van een boom zit te orgelen , vroeg in den morgen 
van een komenden dag , die hem allerlei genoegens zal brengen of 
’s avonds als de welverdiende rust hem wacht, daii schrijven wij dat 
toe aan de behoefte , die het dier gevoelt om zijn welbehagen te 
uiten. Maar waarom gaat de vrij schuwe vogel zitten op een plaats 
van waar hij zoo goed te zien en ver in het rond te hooren is? 
Het instinct om zich zoo veel mogelijk te verbergen voor zijn vele 
vijanden , in de eerste plaats voor de menschen , is daarmee in strijd. 
Dat zelfde zien wij bij haast alle vogels. Men denke aan de liefdes- 
