6 
WAAKOM ZINGEN J)E VOGELS? 
worden voortgebracht: het blaffen van honden, het loeien van koeien, 
het knorren van varkens , het blaten van schapen , het snateren van 
ganzen , het kraaien van hanen , het kakelen van. kippen enz. enz. 
hun grond hebben in het overstroomen van levenskracht, in »an 
overflow of nervous energy”, »dat evengoed uiting vindt in het staart- 
kwispelen van een hond als in een samentrekking van de stemspie- 
ren”. Ook wallage geeft in zijn werk over het Darwinisme de mee- 
ning ten beste , dat de vogels zingen om hun vroolijkheid en levens- 
lust te uiten. Hij tracht er zelfs een verklaring van te geven met 
hulp van de selectie-theorie , maar breekt daardoor zelf de grond- 
slagen van zijn stelling af. Door natuurlijke keus kunnen alleen eigen- 
schappen en gewoonten tot ontwikkeling komen , die voor haar be- 
zitters zeer belangrijk en van groot nut zyn. Dit nu zal toch wel 
niemand durven beweren van een eigenaardige manier om een opge- 
wekte stemming te uiten. Ook andere vragen doen zich dan op. 
Waarom zingen wijfjes en jonge mannetjes, die geslachtelijk nog niet 
rijp zijn, dan niet evengoed als volwassen mannetjes. Waarom zwij- 
gen deze , laten zij althans het echte gezang niet hooren , midden 
in den zomer, als de zware arbeid van het opvoeden der jongen vol- 
bracht is , als zij met voldaanheid genieten van de rust en als over- 
vloed van voedsel en zonneschijn hun leven moeten veraangenamen ? 
Zou een vink , door een afschuwelijke marteling blind gemaakt en in 
een kooitje , waarin het arme dier zich nauwelijks om kan draaien , 
zulk een overvloeienden levenslust voelen? of een leeuwerik, die niet 
eens op kan vliegen van zijn graspolletje? Het is gebeurd, dat een 
nachtegaal, die op het nest gevangen was, al begon te slaan in het 
zakje, waarin de vogelaar hem naar huis droeg! 
Mijn hoofdargument tegen spencers meening blijft echter, dat zoo 
iets onmogelijk van zoo groot nut voor het dier, noch van zoo be- 
langrijke beteekenis voor de instandhouding van de soort kan zijn , 
dat het zich in zoo hooge mate kon ontwikkelen , dat er zulke vol- 
komen, bewonderenswaardig doelmatige organen voor konden ontstaan, 
dat het zulk een vast soortkenmerk is kunnen worden. 
In een aardig boekje zegt groos. »De natuurkeus laat zich 
vergelijken met een yzeren loonwet. Zij geeft met gierige hand wat 
onmisbaar is voor de instandhouding van de soort en niets meer”. 
Weer anderen verdedigen de opvatting, dat de mannetjes een soort 
Groos Die Spiele der Tbiere. G. FISCHER Jena 1898. 
