104 
HET TELEGRAFEEREN NAAR MARCONi’s STELSEL. 
wist het echter zoo in te kleeden dat het voor een groot deel der 
couranten-lezenden menigte was, als zou men morgen ter beurze de 
aandeelen van den ouden onderzeeschen bij percenten zien dalen. Dat 
dit echter niet het geval was is een bewijs dat de mannen , die daar 
den toon aangeven , wisten welk soort vleesch zij in de kuip hadden. 
Toch achtten zich directeuren de Eastern Telegraphy Cy. tegenover 
hunne aandeelhouders niet verantwoord, zoo zij niet een degelijk onder- 
zoek instelden naar de practische waarde dezer proefneming. Daartoe 
wendden zij zich tot de H.H. prof. o. lodge en sir william preece, 
met de volgende vragen. »In welk ontwikkelingsstadium verkeert op 
het oogenblik de draadlooze telegraphie , beschouwd als een voor den 
handel practisch bruikbaar verkeersmiddel met betrekking tot: a. den 
afstand , waarop getelegrafeerd kan worden ; b. de seinsnelheid , ver- 
geleken met de uitkomsten , die langs de gewone onderzeesche kabels 
worden verkregen ; c. de betrouwbaarheid van het bedrijf in verband 
met den invloed van den dampkring ; d. de geheimhouding der tele- 
grammen ; e. het seinschrift. 
Beide autoriteiten nu verklaarden , dat aan het draadlooze stelsel 
gebreken kleven , onafscheidelijk aan het stelsel zelf verbonden en 
zijn overtuigd dat dit steeds een verkeersmiddel zal blijven voor 
kleine afstanden in die gevallen , waar andere middelen niet zijn toe 
te passen. Die gebreken zijn: te geringe snelheid; gemis aan waar- 
borg voor de geheimhouding ; vatbaarheid voor storing door atmos- 
pherische invloeden en voor storende werking van het eene seinende 
station op het andere. Om de snelheid en betrouwbaarheid te erlangen 
van onze tegenwoordige kabels zou , naar het oordeel van lodge , 
het draadlooze stelsel verbeteringen moeten ondergaan, die alleen het 
resultaat kunnen zijn van de eene of andere ontdekking op eenig 
ander gebied. En preece zegt dat, »voor het geval dat de mogelijk- 
heid van transatlantische draadlooze telegraphie bewezen was”, de 
seinsnelheid , de tijd voor de noodige correctiën vereischt daarin be- 
grepen , per minuut op hoogstens twee a drie woorden zou mogen 
geraamd worden , terwijl de seinsnelheid langs de thans bestaande 
transatlantische kabels ongeveer tachtig woorden, elk van vijf letters, per 
minuut bedraagt. Voorts legt preece grooten nadruk op de bezwaren, 
aan het syntoneeren van den post die seint met den post die het sein 
moet ontvangen verbonden , en vestigt hij er de aandacht op , hoe 
er — zelfs bij de correspondentie tusschen betrekkelijk niet ver 
verwijderde schepen — storingen ontstonden , die alleen aan de wer- 
