EM DE ELECTROLYTISCIIE DISSOCIATIE. 
131 
c 
P 
P 
‘c’ 
1 pet. 
535 m.M. 
535 
2 » 
1016 » 
508 
2.74 
1518 » 
554 
4 
2082 
521 
6 
3075 » 
513 
Dit wordt bevestigd door vergelijking van 
osmotische 
drukkingen 
langs physiologischen weg , 
door HUGO DE 
VRIES. De 
osmotische 
drukking werd gemeten met 
behulp van plantenprotoplasma , dat 
samentrekt als het gedompeld 
wordt in een 
oplossing van grootere 
osmotische drukking dan die van het protoplasma. Men kan dan 
de concentratie bepalen , die een oplossing moet hebben om 
gelijke osmotische spanning te geven. Dat kan men doen voor ver- 
schillende opgeloste stoffen en zoo vloeistoffen van gelijke osmotische 
drukking, isotonische vloeistoffen, vinden. Wanneer men dit herhaalt 
met celweefsels , die verschillende osmotische drukking hebben , dan 
krijgt men meerdere reeksen van isotonische vloeistoffen. Nu vond 
DE VRIES hierbij , dat de verhouding der concentraties in de verschil- 
lende reeksen dezelfde was , dat wil zeggen , dat de osmotische span- 
ning altijd evenredig was aan de concentratie. 
Volgens de wet van gay-lussac moet, bij constant volume, de 
drukking eener bepaalde gasmassa evenredig zijn aan de absolute 
temperatuur. Dat dit voor verdunde oplossingen met de osmotische 
drukking eveneens moet gelden , bij constante concentratie , werd 
door YAN ’t hoef op eenvoudige wijze uit de tweede wet der ther- 
modynamica afgeleid. Experimenteele bewijzen werden daarvoor aan- 
gehaald uit de proeven van pfeffer betreffende osmotische spanning 
van oplossingen van suiker en van natriumtartraat. Voor oplossingen 
van dezelfde concentratie , maar bij verschillende temperatuur, werd ge- 
vonden , dat de osmotische spanning voldeed aan de wet van gay-lussac. 
Verder werd dit bevestigd door physiologische proeven van donders 
en HAMBURGER, die naar de methode van de vries met bloedlichaampjes 
werkten , en door proeven van soret omtrent de concentratie van 
verschillende deelen eener zoutoplossing, die op verschillende tempe- 
ratuur waren gehouden , waarbij dan in die van de hoogste tempera- 
tuur de concentratie het kleinst bleek te zijn. i 
' Zie; Kongl. Sv. Vet. Akademiens Randlingar, Bd. 21, No. 17, p. 11 en 12. Zeil- 
schr. für phys. Chem. I p. 487, 1887- 
