EN DE ELECTROLYTISCIIE DISSOCIATIE. 
137 
want 2 T was de arbeid geleverd door de verwijdering van de 
hoeveelheid oplossingsmiddel waarin 1 kilogrammolecule slof is opgelost, 
voor i kilogramrnoleculen , dus i maal meer. 
Men ziet , dat i evenredig is aan de moleculaire vriespuntdaling t , 
want de smeltingswarmte W en de absolute temperatuur van het 
vriespunt T van het oplossingsmiddel zijn constant. 
Nu is voor rietsuiker, dat de wet goed volgt, de moleculaire 
vriespuntdaling 18,5, terwijl daar i = 1 is. Bij andere stoffen is 
t 100 W t 
dus i , want e = — ^ X ^ 
Ongeveer tot hetzelfde resultaat komt men door in de formule 
rp2 
t = 0,02 — voor T = 273 en W 
79,25, de waarden van ijs, 
in te voeren; dan wordt namelpk t = 18,8. 
De door een in water opgeloste stof uitgeoefende osmotische druk- 
king is meestal grooter dan die welke door een gas, bij gelijk aantal 
moleculen in de ruimteëenheid , wordt uitgeoefend. 
Om hiervoor een verklaring te geven nam arrhenius ^ aan , dat 
de moleculen der stof bij de oplossing in water in ionen gesplitst 
worden. Tot dit besluit was claüsius ^ reeds gekomen in het jaar 
1857, toen hij wilde verklaren, waarom ook de zwakste electrische 
stroom electrolyse veroorzaakt. De bestanddeelen der moleculen , die 
aan de electroden vrij komen , zouden bij de oplossing reeds vrij 
geworden zijn. Deze splitsing der moleculen wordt electrolytische 
dissociatie genoemd. 
Wanneer een stof zich bij de oplossing in water in ionen splitst, 
dan wordt de vermeerdering der osmotische drukking verklaarbaar , 
want elk ion moet door botsing tegen de wanden van het vat een 
drukking veroorzaken. Kon men berekenen , hoe groot gedeelte van 
de moleculen van een electrolyt in ionen gesplitst werd, dan zou 
men ook de osmotische drukking naar de wet van van ’t hoef 
kunnen berekenen. 
' SVANTE arrhenius. Ueber die Dissocialion der in Wasser gelösten Sloffe. 
/. phys. Chem. 1, p. 631, 1887.) 
2 ClausiüS. Fogg. Ann . 101, p. 347, 1857. 
