EN DE ELECTROEVTfSCirE DISSOCIATIE. 
139 
vriespuntdaling merkbaar kleiner waarden van dan volgens de 
methode van het geleidend vermogen. 
Een omstandigheid, die eeuigermate de vergelijkbaarheid der naar 
beide methoden bepaalde waarden van ^ vermindert , is gelegen in 
de verschillende temperaturen voor welke de waarden gelden. De 
cijfers voor i gelden voor temperaturen zeer weinig beneden 0®, die van i\ 
uit het geleidend vermogen voor zuren en bases (ostwald’s proeven) gel- 
den voor 25®, de andere voor 18®. Natuurlijk zpn voor niet-geleiders de 
cijfers van i' ook geldig bij 0®, daar die stoffen bij deze temperatuur 
ook niet merkbaar gedissocieerd zijn. 
Uit de groote overeenkomst tusschen de waarden gevonden voor i 
en i' besluit arrheniüs , dat naar alle waarschijnlijkheid de veronder- 
stellingen , waarvan hij uitgegaan is bij de berekening dezer waarden , 
in hoofdzaak juist zijn. 
Deze veronderstellingen waren : 
1. Dat de wet van van ’t hoef niet alleen voor de meeste^ maar 
voor alle stofPen geldig is, ook voor diegene, die vroeger als uitzon- 
deringen golden , de electrolyten opgelost in water. 
2. Dat ieder in water opgelost electrolyt gedeeltelijk in ionen ge- 
splitst is en de splitsing toeneemt bij verdunning , zoodat zij vol- 
komen wordt bp oneindige verdunning. 
Bij de berekening van i heeft arriienius aangenomen, dat de niet- 
gesplitste moleculen als enkelvoudige moleculen en niet vereenigd 
tot groepen van moleculen in de oplossing voorkomen. De overeenstem- 
ming tusschen de waarden van i en toont , dat deze veronderstelling 
over het algemeen gerechtvaardigd is. In het tegenovergestelde geval 
zouden die van ^ kleiner hebben moeten uitvallen dan die van i^. 
Dit laatste komt voor bij de hierboven onder 4e opgegeven zouten. 
Voor dit geval neemt arrheniüs aan, dat de niet-gesplitste moleculen 
dezer zouten zich gedeeltelijk tot rnolecule-groepen vereenigd hebben , 
en hp beroept zich daarbij op hittorf , die , ter verklaring van de 
groote verandering in transportatiesnelheid der ionen voor joodcad- 
mium , ook aannam , dat zich groepen van moleculen gevormd hebben.' 
Een steun voor zijn theorie vindt arrheniüs in den zoogenaamden 
additieven aard van de meeste eigenschappen der verdunde zoutop- 
lossingen. Hiermede is bedoeld , dat deze eigenschappen , uitgedrukt 
in getalswaarden , kunnen beschouwd worden als een som van die 
der bestanddeelen der oplossing. Zoo kan het geleidend vermogen 
eener zoutoplossing verkregen worden door optelling van het ge- 
