EN DE ELECTROLYTISCHE DISSOCIATIE. 
143 
scheidt , vormt de hoofdvoorwaarde ter afleiding van de formule. 
Hoezeer nu ook de theorieën van planck en van arrhenius licht 
verspreiden over de onverklaarde afwijkingen van den regel , die de 
daling :van het vriespunt en de vermindering van dampspanning bjj 
het oplossen van stoffen zouden moeten volgen , zoo zijn toch reeds 
dadelijk bezwaren tegen die theorieën te berde gebracht. Benige van 
deze bezwaren werden spoedig weerlegd door ostwald. ^ In de eerste 
plaats het bezwaar, dat men ontleding van moleculen aanneemt 
juist van die stoffen als chloorkalium, chloorwaterstofzuur , kalium- 
hydroxyde , die »door de sterkste verwantschap samengehouden wor- 
den”. In de tweede plaats dit, dat men zich niet kon denken , dat 
kaliumatomen vrij in water zouden rondzweven en daarop niet in- 
werken om kaliumhydroxyde en waterstof te vormen. 
Tegen het eerste bezwaar voert ostwald aan , dat er een ver- 
warring bestaat tusschen de verwantschap , die de elementen eener 
verbinding samenhoudt en die , welke deze verbinding tegenover 
andere stoffen openbaart. Beide eigenschappen komen niet overeen , 
maar zijn tegengesteld. Hoe sterker een stof kan in werken op een 
andere, des te gemakkelijker splitst zij atomen af, en hoe vaster 
haar elementen onderling verbonden zijn , des te trager moet zij 
reageeren. » Wanneer stoffen, als zoutzuur en kaliumhydroxyde met 
het grootste gemak inwerken op andere stoffen onder verlies van 
waterstof of hydroxyl , zoo mogen wij toch niet besluiten , dat zij 
deze bijzonder vasthouden ; wanneer van den anderen kant methaan 
en alcohol waterstof of hydroxyl slechts moeilijk en langzaam , of 
slechts onder zeer energische invloeden afgeven , dan kunnen wij de 
verwantschap , die deze met de overige moleculairgroep verbinden , 
moeilijk anders aanduiden dan als sterk en moeilijk te overwinnen.” 
Hiermede is in overeenstemming de voorstelling, dat de electrolyten 
zich bij de oplossing in water in ionen splitsen , want dit zijn ook 
de stoffen, die het vermogen hebben gemakkelijk en snel te reageeren. 
Omtrent het tweede bezwaar heeft arrhenius reeds opgemerkt, 
dat de toestand der ionen met hunne groote electrische ladingen 
geenszins vergelijkbaar is met die van elementen in den zoogenaamden 
vrijen staat. Een stuk zink , dat onder gewone omstandigheden door 
zoutzuur sterk aangetast wordt , verliest deze eigenschap volkomen 
W. ostwald. Ueber die Dissociationstheorie der Elektrolyte. [Zeitschr. f. jjhys, 
Chem. 2, p. 270, 1888. 
