TWEIO I.UCflTVUKSCIlUNSRLEN EN „HEEK Cll KISTI AA.n”. 153 
De daad bij het woord voegende rukte hij met 1500 ruiters aan , 
en verspreidde overal schrik en verslagenheid , doch leed de neder- 
laag in een gevecht met den Graaf van Anhalt. 
Het was op 20 December 1621. 
Zoodra ciikistiaan verwittigd was van het naderen van de tegen- 
partij , trok hij den Graaf tegemoet , die positie had genomen in eerj 
bosch en daaruit eenige vendelen musketiers op den vijand afzond , 
waardoor eene schermutseling ontstond. 
Daarop volgde een hevig treffen doordat de Graaf eenige vendelen 
Kroaten en » Harquebusiers” tot ondersteuning van zijn manschappen 
deed aanrukken. 
»Sy schoten Vorst chkistiaen zijn peert onder zijn lijf doot; daer 
op twee Ritmeesters van de Beyersche d’een voor d’ander na op 
hem toegheset , dan hem gehemist hebben , dies hij met een groote 
couragie zijn pistool d’eene Ritmeester onder zijn wapenen ingedruckt 
en denselfden van ’t peert geschoten heeft , so dat het volck siende 
de cloeckheydt van haer vorst , hebben dapper op haer vijant inghe- 
set, soodatter over de hondert soo ghequetste als dooden onder de 
Hrunswijcksche waren , doch dewijle sy weynich van voetvolck versien 
waren, sijn sy weder op Ameneborch geruckt , en hebben dat gant- 
sche quartier geplundert , twee dorpen en twee molens aen brant 
gesteecken. Zijne vijanden meenden , dat sij den Hertoch t’eenernael 
uyt het velt verjaecht hadden,” maar hij heeft getoond, dat wijken 
nog niet altijd vluchten is. 
Hij wendde zich nu naar Westfalen , waar hij de rijke bisdommen 
(Paderborn, enz.) plunderde, waaraan hij zijn verheerlijking door het 
spot-volksdichtje heeft te danken. 
Te Paderborn namelijk vielen hem de heilige Liborius en de 12 
Apostelen , van zilver , in handen , en nu decreteerde hij , dat die 
voortaan moesten » wandelen”, in dien zin namelijk, dat hij ze deed 
versmelten en er geld van slaan, met de spreuken Tout avec I)ku, 
en Güttesfreund j der Pfajfen feind. 
De verbolgen geestelijkheid maakte dit treffende spotdicht : 
„lu vreemde laudeu kom’ ick hier, 
met weynigh lust, en veel ghetier; 
men ,_be]letl[e] my nae den Phals te gaen , 
dies kies’ iek best een ander baen : 
Ameneburgh ick haest verliet , 
end’ soeek’ een land met min verdriet- 
