155 
TWEE LUCIITVERSCHIJNSELEN EN „TIEEH üriIirsTIA AN”. 
Op den eersten datum zijn gezien »drie sonnen , te weten, de ware 
sonne, ende daer nevens noch twee Parelia ofte schijusonnen , ende 
boven de selfde twee , somtijts drie klaer schijnende reghenboghen , 
die ghezien zijn in Hooge ende Nederduitsche lant, in Enghelant , 
Vranckrpck, ende elders. 
» De sonne ondergaende was heel root , ende ’t scheen of sij vierighe 
stralen uytgheschoten hadden, d’welck in sonderheyt die van Straes- 
burgh, Ulms ende Heydelbergh ghezien hebben. De gheheele lucht 
rontomher scheen te branden. 
»Des volghenden dachts isser een vierig chasma gheweest ende 
’t scheen dat den Hemel brande. 
„Des anderen daeghs , zijnde s. pauls dach, heeft men bescheyde- 
lyck drie sonnen ghezien , des voormiddaeghs omtrent negen uren , 
omcinghelt met eene reghenboghe , wdckes bovenste veel bleecker 
was als het onderste. Des namiddaeghs omtrent twee uren , heeft 
men ghezien , datter striepen ginghen van de rechte sonne af door 
de beyde syde-sonne. De striemen dier sonne die de rechte sonne 
aen het Oosten stonden, waren geluroot , maer die aan d’ander zijde 
van de ware sonne stonden , waren witgelu ; hiernevens zach men 
twee reghenbogen met den rugghe teghens malckanderen , ende dan 
noch twee daerboven , oock met den rugghe teghens malckanderen.” 
Wat zoowat de zon vertoonde op 25 Januari , deed de maan op 
8 Februari. 
Te Heidelberg , „ende daer omtrent” heeft men toen ter tijd ge- 
zien » Paraselinas , dat is : nevens de mane , die des maels nieuwe 
was , schenen noch twee manen , ende in eene der selfder sach men 
een langh , breet , swart cruys , gaende midden door de ware mane. 
» De mane , die aen de rechte hant der ware mane stont , was 
helder en klaer , schietende stralen , alsof het stralen der sonne ghe- 
weest waren , maer die aen de linckerhant scheen , was duyster ende 
gaf uyt eenighe stralen , dichte in malckanderen , hebbende de ghe- 
daente eenes bessems, ofte palmstoors, ofte pailettes.” 
Na het beschrijven dezer natuurverschijnselen zegt baudaktius, 
»wat dat dusdanighe teeckenen in de sonne ende mane beduyden , 
weet Got , diese den menschen openbaert.” 
Hij haalt daarna anderer uitspraken aan. 
Caiidanes , zoo schrijft hij, zegt, dat het voorboden zijn van 
»ghestadighen reghen , ende tweedracht.” 
Hy vergeet het gezegde te staven , door het werk te citeeren , 
