HET RADIUM. 
163 
De eigenschap om dergelijke stralen uit te zenden, die hierin van die 
van het licht verschillen dat zij niet worden teruggekaatst , noch gebroken 
of gepolariseerd , noemt men radioactiviteit en de sterkte waarmee 
radioactieve stoffen dit doen wordt gemeten door de snelheid der 
elektrische ontlading , waarbij het metaal uraan als eenheid wordt 
aangenomen. 
Nadat in 1898 g. c. schmidt en mevrouw curie bevonden hadden , 
dat, behalve uraan, ook thorium radioactief was, werden door de 
laatstgenoemde en haren echtgenoot een groot aantal mineralen op 
die eigenschap onderzocht. 
Zij bevonden nu , dat in ’t algemeen die mineralen radioactief 
waren , waarin uraan of thorium voorkwam , voorts dat soQimige 
daarvan actiever waren dan deze elementen in vrijen staat. Dit leidde 
tot het vermoeden , dat daarin wellicht eenig ander element kon 
schuilen van groote werkzaamheid. 
Om dit uit te maken werd het uraanpekerts (3 ‘/o maal actiever 
dan uraan) chemisch geanalyseerd en de hierbij verkregene fracties 
telkens op haar ontladend vermogen onderzocht. De elektroskoop 
deed hierbij dus dezelfde diensten, als in andere gevallen het spectros- 
koop den scheikundige bewpst. 
Zij vonden nu allereerst dat één werkzaam deel zich chemisch als 
bismuth gedroeg. Datgene derhalve wat door zwavelwaterstof uit de 
zure oplossing werd neêrgeslagen , in salpeterzuur weer oploste en 
door verdunnen met water weer neêrviel. Het lukte door sublimatie 
bij 700® in ’t luchtledig uit het sulfiede , onder achterlating van veel 
zwavelbismuth , iets te verkrijgen , dat 400 maal het uraan in werk- 
zaamheid overtrof. Zij namen daarin het voorkomen van een nieuw 
element aan en noemden het alvast, naar ’t vaderland van mevrouw 
CURIE , polonium. Toch is het niet gelukt door spectraalanalyse strepen 
te vinden , die op een nog onbekend element wyzen en is het bestaan 
van het polonium tot op heden twpfelachtig gebleven. ^ 
Het neerslag door ammonia en zwavelammonium teweeggebracht, dat 
de curie’s volgens den gang der analyse moeten verkregen hebben , 
schynt hun bijzondere aandacht niet getrokken te hebben. Doch wel 
^ Vooral MARCKWALD heeft zich veel moeite gegeven het goed recht van het polonium 
te bewijzen, doch is ten slotte tot een praeparaat gekomen, dat niet gelijk dat van de 
curie’s met bismuth, maar met tellurium chemisch zou overeenkomen en hij daarom 
„radio-telluur” noemt. Ook het voorkomen daarin van een nieuw element is zeer onzeker. 
Tegen MARCKWALD’s beweringen is vooral GIESEL krachtig opgekomen. 
