164 
HET BADIUM. 
van DEBiERNE, die daarin, onder een groot aantal stoffen, ook iets 
vond dat, chemisch met thorium overeenkomend, radioactief was, 
wat hij aan een bijgemengd nieuw element {actinium) toeschreef. 
Toch is het bestaan daarvan , evenals van het polonium , onzeker. 
Gelukkiger was het echtpaar met het filtraat van het zwavel- 
ammonium-neêrslag. Zp vonden daarin baryt met al zijn bekende 
eigenschappen , doch vermeerderd met ééne : sterke radioactiviteit. Het 
zwavelzuurzout was dus onoplosbaar, het koolzuurzout ook, doch 
het laatste loste weer op in zoutzuur (chloorwaterstof). Op hun ver- 
zoek onderwierp demarcay de laatstgenoemde oplossing aan een 
spectraalanalytisch onderzoek. Gelijk te verwachten was gaf het zout 
de bekende baryumstrepen , doch tevens zag hij nieuwe Ipnen: één 
duidelyk in het ultraviolet, de andere zwakker, aan geen bekend 
element toekomend. 
De heer en mevrouw curie waren dus een nieuw element op het 
spoor , dat zij naar het stralend vermogen radium noemden. 
Tot verder onderzoek werd nu 2 kilo chloorbaryum — uit 500 
kilo pikerts afgezonderd — aan een gefraction eerde kristal- 
lisatie onderworpen. Wat het eerst uit de oplossing aanschoot, het 
minst oplosbare dus , was het meest actief. Door bij de waterige 
oplossing weinig alcohol te voegen (veel zou alles neêrslaan) werd 
een nog actiever zout afgezonderd. Naarmate de activiteit toenam , 
d. i. de snelheid waarmee een elektroskoop ontladen werd , steeg ook 
het door mevrouw curie herhaaldelijk bepaalde atoomgewicht ^ en 
nam tevens de duidelijkheid der nieuwe spectraal-lijnen toe. Terwijl 
het atoomgewicht van het baryum 137.4 is, steeg dit cijfer ten 
slotte in een zeer zorgvuldig gezuiverd praeparaat , waarin de spec- 
traal-lijnen van het baryum zwak waren geworden , tot 225. 
De bevinding van de curie’s is door anderen bevestigd. Vooral 
door GiESEL te Brunswijk, die, naar ’t schijnt onafhankelijk van het 
Parijsche echtpaar , uit de uraanresten van de fabriek De Haën te 
Hannover een baryumzout afzonderde , dat actief was. Hp bereidde 
de chloor- , broom- en joodverbinding en vond eveneens , dat wat 
uit de oplossingen het eerst uitkristalliseerde , het meest actief was. 
Voor de scheiding van radium- en barytzout vond hp de broomverbin- 
dingen het geschiktst, daar hier ’t verschil in oplosbaarheid het grootst is. 
• Dit werd afgeleid uit ’t gew icht van het chloorzilver , afgezet uit de oplossing van 
’t chloormetaal door bijvoeging van salpeterzuuv-zilver. 
