MET RADIUM. 
165 
Wat het spectraal-onderzoek van ’t radium betreft , hebben marshall 
WATTS en RUNGE en precht de bevinding van demarcay bevestigd 
gevonden. Zij wijzen er op dat het nieuwe element krachtens zijne 
spectraal-lijnen in de groep van Ca , Sr , Ba behoort en berekenen , 
volgens verschillende methoden , uit de plaats der strepen het atoom- 
gewicht. Watts vindt daarvoor 224.89 (dus nagenoeg de waarde van 
curie), RUNGE en PRECHT daarentegen becijferen 258. In hoeverre die 
berekeningsmethoden vertrouwen verdienen, is voor een niet ingewijde 
moeilijk te beoordeelen : dit is zeker, dat de deskundigen, ouder 
gewoonte , het niet eens zyn en elk hun eigen manier hebben. 
Rechtvaardigt het bovenstaande het aannemen van een afzonderlijk 
element? Mij dunkt van ja. Het is waar dat het niet geïsoleerd is 
en dat men er alleen eenige weinige zouten van kent , die — op 
een enkele uitzondering na — alleen bestudeerd zijn in onzuiveren 
staat , met name vermengd met barytzout. Doch het geconstateerde 
hoog atoomgewicht en de spectraal-lijnen , verschillend van die van 
alle bekende elementen , laten weinig ruimte voor twyfel. Het is 
waar , dat het gedrag tegenover reagentia geheel dat van baryurn 
is , met alleen die kleine verschillen , voortvloeiende uit de iets ge- 
ringere oplosbaarheid der radiurazouten. ^ Toch treft men ’t zelfde 
aan bij elementen uit de zeldzame aarden, (cerium, lanthanium , enz.) 
die ook veelal slechts te scheiden zijn door gefractioneerd kristalliseeren 
en neêrslaan. Ook voor rubidium en caesium is men op deze methode 
aangewezen ter afscheiding van de overeenkomstige kaliumzouten. 
Een tijd lang is overigens het bestaan van radium zoo wel betwijfeld, 
als dat nog heden met poloniurn en actinium geschiedt. Trouwens 
was dat, toen mevrouw curie voor ’t metaal uit een nog zeer slecht 
gezuiverd baryum-radiumzout het atoomgewicht nog slechts 8 eenheden 
hooger gevonden had , dan van zuiver baryurn. Béla von lengyel 
meende zelfs door kunst aan baryurn de eigenschappen van het ver- 
meende radium gegeven te hebben. Daartoe mengde hy onder uranyl- 
^ Onlangs heeft MARCKM’ALD een scheiding van radium en baryurn beproefd, door 
bij de chloorverbindingen van ’t gewicht natriumamalgama Ie voegen. Slechts èên 
deel van het radiumbaryum Icon hierdoor aan kwik gebonden w’orden en bleek nu door ’t 
verder onderzoek dat het radium betrekkelijk vóórging. Men zal dus de tw'ee vermoede- 
lijk ook kunnen scheiden door gefractioneerde behandeling met natriumamalgama. 
