HET RADIUM. 
167 
lijk fixeeren zou op negatief elektrisch geladen lichamen. Glas zou 
deze emanatie niet kunnen doorgaan , wel papier , watten , ja zelfs 
dunne metalen platen. Als hier nu nog bijgevoegd wordt , dat die 
zoogenoemde geïnduceerde radioactiviteit , volgens waarnemingen van 
GiESEL aan bismuth , platina en palladium gedaan (hij liet snippers 
dezer metalen , een a twee dagen lang, in een oplossing van radium- 
bromiede liggen en reinigde ze daarna zorgvuldig) soms onbepaald 
lang kan duren — dan begrijpt men hoe gecompliceerd het ver- 
schijnsel der radioactiviteit is. Men kan er veel vragen over doen, 
doch weinige , althans met eenige zekerheid , beantwoorden. B.v. 
kunnen alle stoffen radioactief worden , zooals lebon meent , doch 
weinig afdoende bewezen heeft? Of zijn er slechts eenige stoffen , die 
de dragers van deze eigenschap zijn en kunnen deze zich hoofdzakelyk 
hechten aan elementen met hoog atoomgewicht , zooals Ba , Bi , ür , 
Pb , enz.? Of wel, kunnen zij deze stoffen voor korteren of langeren tijd 
induceeren ? Op dergelijke vragen is een eenigszins beslissend antwoord 
moeilijk en bepaal ik mij tot de opmerking , dat door verschillende 
onderzoekers , als dragers der radioactiviteit, eenige stoffen zijn aan- 
gewezen. Radium, polonium , Ur X , T h X en actinium (de laatste 
twee misschien identisch , e.a. polonium met radiotelluur) zijn daarvan 
de voornaamste. 
Doch het bestaan daarvan is tot dusverre niet afdoende bewezen , 
met uitzondering alleen van het radium en hierbij zal ik mij in ’t 
volgende , zooveel mogelijk , uitsluitend bepalen. 
Van de chemische reacties is alles reeds gezegd, zoodat in ’t vol- 
gende alleen sprake behoeft te zijn van die eigenschappen , waaraan 
’t element naam en vermaardheid dankt. Wordt in ’t volgende kort- 
heidshalve alleen van radium gesproken , dan is daaronder steeds een zout 
(niet ’t ons onbekende vrije element) te verstaan en wel, zooals ’t gewoon- 
lijk voor de proeven dient , gemengd met het overeenkomstige barytzout. 
Naar men denken kan , is de prijs daarvan nog zeer hoog. Rekent 
men toch dat 1 ton (1000 kilo) afval van het pikerts (na afscheiding 
van het uraan) ongeveer met 5 ton verschillende chemische stoffen 
moet behandeld worden en met 50 ton water en dat men dan daaruit 
aan zuiver radiumbromiede ongeveer 0,1 gram verkrijgt, dat op 
+ ƒ 7000 te staan komt. Natuurlyk wordt het verhandeld in kleinere 
hoeveelheden en vermengd met barytzout. Sommige fabrieken geven 
niet eens den prijs op , doch beloven levering op billijke voorwaarden; 
