HET RADIUM. 
173 
lang op de binnenvlakte van den bovenarm gehouden werd. Aan- 
vankelijk werd de huid slechts zwak rood , doch na 2 — 3 weken 
werd zij hevig ontstoken onder pigment-vorming. Daarop volgde af- 
stooting der opperhuid en spoedige genezing. De nieuwe huid is 
evenwel sedert geheel onbehaard. 
Een dergelyke vernielende werking oefent het radium uit op het blad- 
groen. Het verdween op de bestraalde plaatsen uit levende plante- 
bladeren , die achtereenvolgens de bekende herfsttinten (geel , bruin) 
aannamen. 
Becqüerel en curie bevestigden deze waarnemingen en deelden 
mee , dat zij zeer werkzame praeparaten , besloten in toegesmolten 
glas, eenige dagen lang in den vestzak droegen. Er ontstonden won- 
den , die zich eerst na 7 weken weder sloten. Als het glas in een 
kapsel van dik lood gehuld werd , volgde geen ontsteking , wel als 
het metalen kapsel dun was. Voorts heeft het werken met radium- 
zouten vaak ontsteking der vingers ten gevolge. 
Na deze ervaringen wordt een uitspraak van mevr. curie begrijpe- 
lijk, die gezegd zou hebben, dat zij niet graag in een vertrek zou 
vertoeven, waarin zich een kilo radium bevond. De gebeurlijkheid 
daarvan is overigens niet groot. 
’t Spreekt van zelf, dat deze bevindingen tot proeven met radium- 
stralen op verschillende planten en dieren aanleiding gaven. Ik zal 
daarover niet breed uitweiden. Over *t algemeen is de werking een ver- 
nielende , die men voorshands uitlegt als moleculaire verandering 
door de bestraling in de weefsels veroorzaakt. Tegen die omschrij- 
ving — ’t kind moet een naam hebben — zal niemand bezwaar 
opperen. Ik vermeld alleen, dat van lagere dieren velen gedeerd 
werden of zelfs stierven. Van infusoriën , die zich soms contraheer- 
den , soms stierven , maakte euglena viridis een uitzondering : een aan- 
tal daarvan ging in de [j- en /-stralen eenvoudig uiteen , schijnbaar 
ongedeerd. Van bacteriën zijn B. pyocyaneus , B. typkosus , B. prodigio- 
sus en jB. anthracis door dixon met radiumbromiede bestraald. Ze 
werden verlamd en in hun ontwikkeling belemmerd , doch niet 
gedood. Gottwald schwarz stelde een hoenderei 144 uur in het 
donker aan de werking van 0,02 gram radiumbromiede bloot, door 
mica afgesloten. Op de bestraalde plaatsen werd de schaal bruin 
(ontleding der daarin aanwezige organische stof) ; het eivlies bleef 
ongedeerd ; het wit werd dikker , zonder te stollen ; de dojer werd over 
4 m.M. in doorsnede grijsgroen en dit gedeelte was zóó hard geworden , 
