HET RADIUM. 
175 
verschillig, als ook de drukking daarvan, mits die niet al te gering is. 
De inductie gebeurt dus indirect , door bemiddeling van een gas. 
Van veel belang is de waarneming, dat het radiumzout in het 
luchtledig verwarmd eenig gas afgaf ; hierin werden spectroskopisch 
de strepen van koolstof, waterstof, stikstof en kwik, doch geene 
onbekende lijnen gezien. Dit gas is sterk radioactief, werkt door den 
glaswand heen op een fotografische plaat en ontlaadt geëlektriseerde 
lichamen. Het maakt het glas fluoresceerend , zoodat dit licht geeft 
in het donker. Ook wordt het glas zwart. ^ De radioactiviteit van 
’t gas neemt af, doch zoo langzaam dat zij na 10 dagen nog weinig 
verminderd was. De lucht in het laboratorium , waarin deze proeven 
genomen werden , werd zoo sterk geleidend , dat nauwkeurige me- 
tingen niet mogelijk waren. 
Dergelijke proefnemingen van giesel en elster en geitel hebben 
deze uitkomsten bevestigd : ook zij bevonden , dat lucht en water , in 
het luchtledig uit radiumzouten verdreven , sterk actiet waren en opge- 
vangen in een U-vormige buis , die men toesmolt , den glaswand phospho- 
resceerend maakten. Het uit het radiumzout verdreven actieve kristal- 
water laat by verdamping geen rest. Het zout zelf is door de bewer- 
king sterk in activiteit verminderd, doch krijgt die na eenigen tijd 
volledig terug. 
Het was nu van ’t grootste gewicht het emanatie-gas nauwkeurig 
te onderzoeken. Dit was verre van gemakkelijk en dit nog niet zoo 
zeer wegens de moeilijkheid om zich het noodige radiumzout te ver- 
schaffen , als wegens de uiterst kleine hoeveelheid die ’t zout 
verliest, zóó gering dat aan den stoffelijken aard der emanatie aan- 
vankelyk getwyfeld is, daar zelfs na langen tijd op de gevoeligste 
balans geen gewichtsverlies van het zout te constateeren is. Men heeft 
daarover fantastische berekeningen meegedeeld , waarvan de gematigste 
is, dat 1 gram radium eenige eeuwen zou behoeven om 1 milligram 
aan gewicht te verliezen. 
Toch is men in dit onderzoek beter geslaagd dan te verwachten was. 
Vooreerst heeft men ongeveer de grenzen bepaald, waartusschen 
het moleculairgewicht liggen moet. Rutherford en mejuffrouw brooks 
deden dit door een luchtstroom over verhit radiumzout te leiden en 
vervolgens in de eene helft van een koperen buis , in bet midden door 
^ Vermoedelijk was het kristal- of flintgas; althans loodhoudend. Deze glassoort wordt 
ook zwart door radiumzout, door afscheiding van lood. 
