HET RADIUM. 
181 
minder naarmate hun aantal grooter is. Bijgevolg neemt het energie- 
gehalte van het atoom toe met het atoomgewicht en moet voor de op- 
hooping een grens bestaan, die bij het radium bereikt, of reeds even 
overschreden schijnt te zijn. Het aantal elektronen , dat voor het 
radiumatoom ongeveer één kwart miljoen bedraagt, is dan te groot, 
dat allen voortdurend bij elkander kunnen blijven. Zij verkeeren in 
een ontbindingsstadium , komen in heftige beweging en hoopen zich 
in andere verhoudingen wéér op , waardoor elementen met lager 
atoomgewicht gevormd worden, wat de emanatie verklaart, en doen 
energie vrij komen , die zich als warmte en elektriciteit uit. Een 
deel der elektronen straalt uit met positieve («) en negatieve ([j) 
elektriciteit beladen , aldus de verschijnselen der BECQUEREL-stralen te- 
weegbrengend. ^ In de emanatie is de beroering der elektronen geens- 
zins bedaard; integendeel, ze is daarin nog heftiger, want de emanatie 
levert 70 pet. der totale warmte (verklaarbaar uit de trapsgewijze 
vorming van een element met zeer laag atoomgewicht : helium en dus 
met betrekkelyk laag energie-gehalte) en straalt krachtig uit door 
de elektronen waarmee zij de omgeving bombardeert , geïnduceerde 
radioactiviteit opwekkend. 
Men moet zich nu niet voorstellen, dat het ontbindingsproces het 
geheele verval van het radium ten gevolge heeft. Als dit zoo was 
zou er een verbazende hoeveelheid energie moeten vrijkomen. 
Ik meen zelfs bij lodge gelezen te hebben, dat 1 gram radium 
genoeg energie zou bevatten om de geheele Engelsche marine op te 
heffen tot den top van den Ben Nevis, den hoogsten berg van 
Schotland (1443 M.). Nu moge dit een onbewijsbare schatting zijn, 
in elk geval worden ons de 100 kl. calorieën per uur reeds door 
een gram radium geleverd , zonder dat dit merkbaar aan gewicht 
verliest. En daar het lang kan duren voordat hiervan blijkt , moet 
^ Hier zij nog vermeld, dat volgens RUTHERFORl) de «-stralen verreweg de overhand 
hebben en minstens 99 pet. van de totaal uitgestraalde energie zonden leveren en voorts dat 
over -den aard der y-stralen , die het grootste doordringingsvermogen bezitten, verschil 
van gevoelen heerscht. Volgens velen zouden het werkelijkX-stralen zijn , dus niet gelijk a en 
van raaterieelen aard, maar golvingen van den aether, opgewekt door het revolutie- 
proces. Doch sommigen, o. a. STRUTT, schoon hun overeenkomst met de X-stralen 
toegevend , beschouwen ze toch als van stofFelijken aard , doch uit ongeladen deeltjes 
gevormd. Die deeltjes, volgens RüTHERFORD bij p* uit elektronen bestaande, zouden 
bij a ongeveer 1000-maal zwaarder zijn, dus van ’t gewicht der H-atomen. 
