194 DE THEORIE VAN VaN ’t HOFF OVER DE CONSTITUTIE VAN OPLOSSINGEN 
graad der opgeloste stoffen bij die temperatuur kennen , welke ver- 
geleken kan worden met den uit de moleculaire vriespuntdalihg 
afgeleiden dissociatiegraad. Eveneens worden de uitkomsten der mole- 
culaire geleidbaarheidsmetingen bij 95® vergeleken met de besluiten, 
die men trekt uit de kookpuntbepalingen. 
Chloornatrium gaf voor oplossingen , wier concentratie varieerde 
tusschen 0,2 — 1 normaal, nagenoeg een constant moleculair gewicht 
32,2 , naar de methode der vriespuntdaling , terwyl het werkelijk 
moleculairgewicht 58,5 bedraagt. Hieruit zou dan blijken, dat 
58,5 — 32,2 
- = 0,81, dus 81 procent gedissocieerd is. Volgens het 
32,2 
geleidend vermogen zou de dissociatie bij 0,2 normaal 79 procent 
en bij 1 normaal 70 procent zijn, zoodat deze methode een geregeld 
toenemende dissociatie bij verdunning toont. 
Voor de sulfaten gaf de methode der geleidbaarheid over het 
algemeen weinig overeenstemmende uitkomsten , wat den graad van 
dissociatie betreft , met de methode der vriespuntdaling , zelfs niet 
bij de meest verdunde oplossingen , waar het geleidend vermogen 
meestal een verderen graad van dissociatie aanwees. Bij de meest 
geconcentreerde oplossingen ontbreekt de overeenstemming geheel ; de 
cryoscopische methode toont dan veelal geen dissociatie meer , terwijl 
die van het geleidend vermogen toch nog altyd een dissociatie van 
meer dan 20 procent aan wees. 
Zooals boven is medegedeeld schreef arrhenius het onregelmatige 
gedrag der sulfaten en van joodcadmium toe , in navolging van 
HiTTORF, aan de vorming van dubbel-moleculen. Hierover merkt 
kahlenberg op, dat uittorf dezelfde onregelmatigheid gevonden had 
voor de chloriden van magnesium , calcium en baryum en voor de 
nitraten van calcium en baryu’m ; maar in dit geval neemt arrhenius 
geen dubbel-moleculen aan , want deze zouten voldoen beter aan zijn 
theorie , als hij het niet doet. • 
»Het toeschrijven van polymerisatie aan de moleculen der chloriden 
van magnesium , calcium en baryum zou tot de grootste moeilijkheid 
leiden, wanneer men de resultaten der vriespuntbepalingen door jones 
en CHAMBERS in overeenstemming wilde brengen met de dissociatie- 
theorie. Zij vonden namelijk een minimumwaarde van de moleculaire 
vriespuntdaling tusschen de concentraties 0,1 en 0,2 normaal, en 
dat in geconcentreerde oplossingen de daling even groot of grooter 
is dan de theoretische , wanneer de verbindingen volkomen electroly- 
